خلاصه کتاب شفای زندگی لوییز هی؛ فصل‌به‌فصل، تمرین آینه و نقد
فهرست مطالب
خلاصه کتاب شفای زندگی در یک نگاه: «شفای زندگی» (You Can Heal Your Life) کتاب خودیاری لوییز هی است که در ۱۹۸۴ منتشر شد. پیام اصلی‌اش این است که الگوهای فکری مثل انتقاد از خود، رنجش و احساس گناه زندگی ما را شکل می‌دهند و با عشق به خود، بخشیدن و تکرار جمله‌های تأکیدی می‌توان آن‌ها را تغییر داد. کتاب در ۱۶ فصل از ریشه‌یابی باورهای کودکی تا روابط، کار، پول و بدن پیش می‌رود.
این کتاب یکی از پرفروش‌ترین آثار جنبش «اندیشه‌ی نو» است و هنوز هم زیاد خوانده می‌شود. در ادامه زندگی نویسنده، ایده‌های کلیدی، خلاصه‌ی هر فصل، تمرین‌هایی که بیشترین کاربرد را دارند و نقدهای جدی وارد بر ادعاهای درمانی کتاب را مرور می‌کنیم تا بتوانید با چشم باز تصمیم بگیرید از کدام بخش‌هایش استفاده کنید.
مشخصات کتاب شفای زندگی
عنوان اصلی کتاب You Can Heal Your Life است و نخستین بار در ۱۹۸۴ به دست انتشارات هی هاوس (Hay House) منتشر شد؛ ناشری که خود لوییز هی همان سال بنیان گذاشت. شابک چاپ نخست انگلیسی 0-937611-01-8 است و چاپ‌های بعدی در ۱۹۸۷، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ بازنگری شده‌اند.
| ویژگی | توضیح |
|---|---|
| عنوان اصلی | You Can Heal Your Life |
| نویسنده | لوییز ال. هی (Louise L. Hay)، ۱۹۲۶ تا ۲۰۱۷ |
| ناشر و سال نخستین چاپ | Hay House، ۱۹۸۴ |
| ساختار | چهار بخش، ۱۶ فصل، پی‌گفتار و پیوست |
| ژانر | خودیاری و معنویت در سنت اندیشه‌ی نو |
| ریشه‌ی فصل پانزدهم | جزوه‌ی Heal Your Body نوشته‌ی خود نویسنده (۱۹۷۶) |
در صفحه‌ی حقوق نشر کتاب جمله‌ای آمده که خواندنش پیش از هر چیز مفید است: نویسنده می‌گوید توصیه‌ی پزشکی نمی‌دهد و هیچ روشی را بدون نظر پزشک به‌عنوان درمان مشکل جسمی تجویز نمی‌کند. این هشدار با لحن خود متن، که بارها از نقش فکر در ساختن بیماری حرف می‌زند، تفاوت محسوسی دارد.
لوییز هی کیست؟ زندگی نویسنده‌ی شفای زندگی
لوییز هی (۱۹۲۶–۲۰۱۷) نویسنده و سخنران آمریکایی بود که با همین کتاب و انتشارات هی هاوس به یکی از چهره‌های اصلی صنعت خودیاری تبدیل شد. او با نام هلن ورا لانی در لس‌آنجلس به دنیا آمد. بنا بر گفت‌وگوی مفصلش با مجله‌ی نیویورک تایمز در ۲۰۰۸، کودکی‌اش با فقر، خشونت ناپدری و آزار جنسی همراه بود و در ۱۵ سالگی مدرسه را رها کرد.
هی در ۱۹۵۰ به نیویورک رفت، نامش را عوض کرد و مدل لباس شد. پس از پایان ازدواجی ۱۴ ساله با یک تاجر انگلیسی، به کلیسای علم دینی (Religious Science) رسید؛ جریانی که ارنست هولمز بنیان گذاشته بود و می‌گفت فکر مثبت می‌تواند بدن را درمان کند. هی در دهه‌ی ۱۹۷۰ «پرکتیشنر» این کلیسا شد و در کارگاه‌هایش با مراجعان جمله‌های تأکیدی تکرار می‌کرد. در همین سال‌ها مدیتیشن متعالی را هم نزد ماهاریشی ماهش یوگی آموخت.
در ۱۹۷۶ جزوه‌ی کوچکی به نام Heal Your Body منتشر کرد که فهرستی از بیماری‌ها و «علت‌های ذهنی محتمل» آن‌ها بود. این جزوه بعدها گسترش یافت و در ۱۹۸۴ به کتاب شفای زندگی تبدیل شد. از ۱۹۸۵ گروه‌های حمایتی «هِی راید» را برای مبتلایان به ایدز در وست هالیوود برگزار کرد و پس از حضور در برنامه‌های اپرا وینفری و فیل دوناهیو در مارس ۱۹۸۸، کتاب وارد فهرست پرفروش‌های نیویورک تایمز شد. ویکی‌پدیا به نقل از منابع خبری فروش آن را بیش از ۵۰ میلیون نسخه به بیش از ۳۰ زبان گزارش می‌کند. هی در اوت ۲۰۱۷ در ۹۰ سالگی در سن‌دیگو درگذشت.
ایده‌های اصلی کتاب شفای زندگی
هسته‌ی کتاب چند جمله‌ی کوتاه است که هی آن‌ها را «اصول فلسفه‌ی من» می‌نامد و پیش از فصل اول آورده است. او می‌گوید هر کدام از ما مسئول همه‌ی تجربه‌هایمان هستیم، هر فکری که می‌کنیم آینده را می‌سازد و «نقطه‌ی قدرت همیشه در لحظه‌ی حال است». به نظر او زیر بیشتر مشکلات یک باور مشترک پنهان است: «من به اندازه‌ی کافی خوب نیستم». و چون این فقط یک فکر است، می‌شود آن را تغییر داد.
رنجش، انتقاد و احساس گناه
هی سه الگو را از همه زیان‌بارتر می‌داند: رنجش، انتقاد و احساس گناه. در همان فهرست اصول، جمله‌ای دارد که بیشترین بحث را برانگیخته است: رها کردن رنجش «حتی سرطان را هم از بین می‌برد». او بیماری را با املای خاص dis-ease می‌نویسد تا بگوید بیماری حالت «ناآسودگی» میان ذهن و بدن است.
عشق به خود و تأیید خود
راه‌حلی که کتاب بارها به آن برمی‌گردد عشق به خود است. هی می‌نویسد پذیرش و تأیید خود در همین لحظه کلید تغییرهای مثبت است و وقتی واقعاً خودمان را دوست داشته باشیم، همه‌چیز در زندگی بهتر کار می‌کند. این نگاه با مفهوم امروزی شفقت به خود هم‌پوشانی دارد، هرچند هی آن را با زبان معنوی و بدون پشتوانه‌ی پژوهشی بیان می‌کند.
جمله‌ی تأکیدی، بذری که کاشته می‌شود
ابزار اصلی تغییر در کتاب جمله‌ی تأکیدی (affirmation) است: جمله‌ای مثبت، کوتاه و به زمان حال، مثل «من خودم را تأیید می‌کنم». هی در فصل هشتم این جمله‌ها را به بذر تشبیه می‌کند که باید کاشته و آبیاری شوند و فرصت رشد داشته باشند. این ایده با خودگویی مثبت در روانشناسی خویشاوند است، اما ادعای کتاب درباره‌ی اثر آن بسیار بزرگ‌تر است.
خلاصه فصل‌به‌فصل کتاب شفای زندگی
کتاب چهار بخش دارد: مقدمه، «جلسه‌ای با لوییز» که هشت فصل را در بر می‌گیرد، به‌کارگیری ایده‌ها در زندگی روزمره و در پایان داستان زندگی نویسنده. بخش دوم ساختار یک جلسه‌ی مشاوره‌ی هی را دنبال می‌کند و قلب عملی کتاب است.
فصل ۱: آنچه باور دارم
فصل اول با جمله‌ی «زندگی واقعاً خیلی ساده است؛ هرچه بدهیم، پس می‌گیریم» شروع می‌شود. هی توضیح می‌دهد که باورهایمان را در کودکی از واکنش بزرگ‌سالان اطراف یاد گرفته‌ایم و بعدها همان فضای عاطفی را در روابطمان بازسازی می‌کنیم. با این حال تأکید می‌کند که والدین را نباید سرزنش کرد، چون آن‌ها هم با دانسته‌های خودشان بهترین کار را کرده‌اند. او در این فصل باور جنجالی دیگری را هم مطرح می‌کند: اینکه ما پدر و مادرمان را پیش از تولد انتخاب می‌کنیم.
فصل ۲: مشکل چیست؟
هی می‌گوید مراجعان معمولاً با یکی از چهار شکایت می‌آیند: بدنم کار نمی‌کند، روابطم کار نمی‌کند، وضع مالی‌ام خراب است، یا کل زندگی‌ام درست پیش نمی‌رود. دو تمرین معروف کتاب در همین فصل است. در تمرین «باید»، مراجع پنج یا شش جمله با «من باید…» می‌نویسد و برای هر کدام توضیح می‌دهد چرا؛ پاسخ‌هایی مثل «چون مادرم گفت» نشان می‌دهد این بایدها از کجا آمده‌اند و هی پیشنهاد می‌کند «باید» با «می‌توانم» جایگزین شود. در تمرین آینه، فرد به چشم‌های خودش در آینه نگاه می‌کند، نامش را می‌گوید و جمله‌ی «تو را همان‌طور که هستی دوست دارم و می‌پذیرم» را تکرار می‌کند.
فصل ۳: از کجا می‌آید؟
فصل سوم «خانه‌تکانی ذهنی» است. هی آن را به تمیز کردن کامل یک اتاق تشبیه می‌کند: هر چیز را برمی‌داریم، نگاه می‌کنیم و تصمیم می‌گیریم بماند یا برود. در تمرین «پیام‌های منفی» خواننده فهرستی از حرف‌های منفی که از والدین، خویشاوندان، معلم‌ها، دوستان، چهره‌های صاحب‌اقتدار و نهاد دینی شنیده تهیه می‌کند. سپس از او خواسته می‌شود خودش را در کودکی تصور کند و با آن کودک مهربان باشد.
فصل ۴: آیا درست است؟
در این فصل هی می‌پرسد باورهایی مثل «هیچ‌وقت پول کافی نخواهم داشت» یا «کسی دوستم ندارد» واقعاً درست‌اند یا فقط چیزی‌اند که در کودکی یاد گرفته‌ایم. به نظر او اگر به چیزی باور داشته باشیم، درست به نظر می‌رسد، و هر لحظه نقطه‌ی شروعی تازه است. این بخش از کتاب شباهت آشکاری به چالش با افکار خودآیند در درمان شناختی دارد.
فصل ۵ و ۶: تصمیم به تغییر و مقاومت در برابر آن
فصل پنجم می‌گوید کسانی که با دیدن آشفتگی زندگی‌شان فقط عصبانی می‌شوند یا دست می‌کشند، در جا می‌زنند. تمرین این فصل تکرار جمله‌ی «من آماده‌ی تغییرم» است، همراه با لمس گلو، جایی که هی آن را مرکز تغییر می‌داند. فصل ششم درباره‌ی مقاومت است: هی نشانه‌های رفتاری مقاومت مثل نگاه کردن به بیرون پنجره، ورق زدن مجله، خوردن و نوشیدن و سیگار کشیدن، یا شروع و تمام کردن یک رابطه را برمی‌شمارد و تأکید می‌کند تغییر به اراده یا انضباط ربطی ندارد، بلکه به «آمادگی برای رها کردن نیاز» وابسته است.
فصل ۷: چگونه تغییر کنیم
فصل هفتم سه اصل دارد: پرورش آمادگی برای رها کردن، کنترل ذهن و آموختن بخشش. هی این‌جا چند تمرین مشخص می‌دهد. در تمرین رها کردن نیاز، فرد جلوی آینه می‌گوید که آماده است الگوی ذهنیِ سازنده‌ی یک وضعیت را رها کند. تمرین «حل کردن رنجش» را از امت فاکس، نویسنده‌ی دیگر اندیشه‌ی نو، نقل می‌کند: در یک سالن تئاتر تاریک، کسی را که از او رنجیده‌اید روی صحنه تصور کنید و برایش اتفاق‌های خوب ببینید، بعد خودتان را جای او بگذارید. تمرین‌های انتقام خیالی، بخشش و تجسم هم در همین فصل آمده‌اند. برای آشنایی با روشی مشابه در سنت هاوایی، هوپونوپونو را ببینید.
فصل ۸ و ۹: ساختن نو و کار روزانه
فصل هشتم با این اصل آغاز می‌شود که «به هر چیز توجه کنید، رشد می‌کند». تمرین اصلی، تکرار «من خودم را تأیید می‌کنم» سیصد تا چهارصد بار در روز به مدت یک ماه است و تمرین «من سزاوارم» به احساس لیاقت می‌پردازد. فصل نهم برنامه‌ی روزانه‌ی خود هی را شرح می‌دهد: شکرگزاری پیش از باز کردن چشم، نیم ساعت مدیتیشن و جمله‌های تأکیدی، ورزش کوتاه، صبحانه‌ی میوه و دمنوش، و گفتن جمله‌های تأکیدی با صدای بلند جلوی آینه پیش از ناهار.
فصل ۱۰ تا ۱۳: روابط، کار، موفقیت و رفاه
در بخش سوم، هی همان اصل را در حوزه‌های مختلف به کار می‌برد. در فصل «روابط» می‌گوید رابطه‌ی ما با همه‌چیز بازتاب رابطه‌مان با خودمان است و واژه‌هایی که با آن خود را سرزنش می‌کنیم همان واژه‌های والدینمان است؛ ایده‌ای که در مفهوم «قانون آینه» هم دیده می‌شود. فصل «کار» فکرهایی مثل «از رئیسم متنفرم» را نقطه‌ی شروع تغییر می‌داند. فصل «موفقیت» با جمله‌ی «هر تجربه‌ای یک موفقیت است» شکست را درسی برای یادگیری معرفی می‌کند. فصل «رفاه» باورهایی مثل «پول کثیف است» را زیر سؤال می‌برد و توصیه‌هایی مثل پرداخت قبض‌ها با حس قدردانی و شاد شدن از موفقیت دیگران دارد؛ نگاهی نزدیک به قانون جذب.
فصل ۱۴ و ۱۵: بدن و فهرست
فصل «بدن» با این جمله شروع می‌شود: «من باور دارم هر به‌اصطلاح بیماری را در بدنمان خودمان می‌سازیم.» هی بدن را آینه‌ی فکرها و باورها می‌داند و اندام‌ها و وضعیت‌های رایج را یکی‌یکی با الگوهای ذهنی ربط می‌دهد؛ مثلاً سردرد را حاصل بی‌ارزش شمردن خود، پشت را نماد نظام حمایتی و اضافه‌وزن را نیاز به محافظت می‌داند. فصل پانزدهم، طولانی‌ترین بخش کتاب، جدولی الفبایی است با سه ستون: مشکل، علت محتمل و الگوی فکری تازه. برای نمونه، آکنه به «نپذیرفتن خود» نسبت داده شده است.
فصل ۱۶: داستان من
کتاب با زندگی‌نامه‌ی خود نویسنده تمام می‌شود: کودکی پرآسیب، ازدواج و جدایی، آشنایی با علم دینی و روایت او از درمان سرطان دهانه‌ی رحم. هی می‌نویسد به‌جای جراحی فوری از پزشک فرصت خواست، با رها کردن رنجش‌های کودکی، تمرین آینه، رفلکسولوژی پا، کولون‌تراپی و رژیم غذایی سخت ادامه داد و شش ماه بعد پزشکان اثری از سرطان نیافتند. او بعدها در گفت‌وگوی ۲۰۰۸ با نیویورک تایمز پذیرفت که هیچ پزشکی که بتواند این روایت را تأیید کند زنده نمانده است.
فهرست بیماری‌ها در کتاب شفای زندگی چطور کار می‌کند؟
فهرست فصل پانزدهم برای هر بیماری یک «علت ذهنی محتمل» و یک جمله‌ی تأکیدی جایگزین پیشنهاد می‌کند. هی روش استفاده از آن را در چهار گام توضیح می‌دهد:
- علت ذهنی را پیدا کنید و ببینید با شما جور درمی‌آید یا نه؛ اگر نه، از خود بپرسید چه فکری ممکن است این وضعیت را ساخته باشد.
- به خود بگویید آماده‌اید الگوی ذهنیِ سازنده‌ی این وضعیت را رها کنید.
- الگوی فکری تازه را چند بار برای خود تکرار کنید.
- فرض کنید فرایند بهبود از همین حالا شروع شده است و هر بار به آن وضعیت فکر کردید، گام‌ها را تکرار کنید.
خود هی در فصل «بدن» می‌نویسد که هر معادل ذهنی برای همه صد در صد درست نیست و این فهرست فقط نقطه‌ی شروع جست‌وجوست. با این حال در همان صفحه ادعا می‌کند درمانگرانی که از آن استفاده می‌کنند دقت علت‌ها را ۹۰ تا ۹۵ درصد یافته‌اند؛ عددی که هیچ پژوهش منتشرشده‌ای پشتش نیست. اگر علامتی جسمی دارید، این فهرست جای معاینه و تشخیص پزشک را نمی‌گیرد.
تمرین‌های کاربردی کتاب و نسخه‌ی معتدل آن‌ها
ارزشمندترین بخش‌های کتاب تمرین‌هایی‌اند که به رابطه‌ی آدم با خودش می‌پردازند، نه وعده‌های درمانی. اگر بخواهید از کتاب استفاده‌ی عملی کنید، این تمرین‌ها نقطه‌ی شروع خوبی‌اند:
- فهرست «باید»ها: نوشتن بایدها و پرسیدن «چرا؟» برای هر کدام کمک می‌کند معیارهای به‌ارث‌رسیده را از انتخاب‌های واقعی جدا کنید.
- تمرین آینه: نگاه کردن به چشم‌های خود و گفتن جمله‌ای مهربان؛ برای خیلی‌ها دشوار است و همین دشواری اطلاعات مفیدی درباره‌ی رابطه با خود می‌دهد.
- فهرست پیام‌های منفی کودکی: شناختن منبع صداهای انتقادی درون بدون سرزنش والدین.
- تصویرسازی برای کاهش رنجش: تمرین تئاتر تاریک که هی از امت فاکس نقل می‌کند و پیشنهاد می‌دهد یک ماه هر روز انجام شود.
- برنامه‌ی صبحگاهی: شکرگزاری، چند دقیقه مدیتیشن و چند جمله‌ی تأکیدی پیش از شروع کار.
یک نکته‌ی مهم درباره‌ی جمله‌های تأکیدی: پژوهش وود، پرونوویچ و لی در مجله‌ی Psychological Science (۲۰۰۹) نشان داد افرادی که عزت نفس پایینی داشتند، پس از تکرار جمله‌ی «من آدم دوست‌داشتنی‌ای هستم» حالشان بدتر شد، در حالی که برای افراد با عزت نفس بالا اثر مثبت کوچکی داشت. پس اگر جمله‌ای مثل «من خودم را کاملاً دوست دارم» در شما مقاومت شدید ایجاد می‌کند، جمله‌ای باورپذیرتر انتخاب کنید؛ مثلاً «دارم یاد می‌گیرم با خودم مهربان‌تر باشم». جالب اینکه خود هی هم در فصل پنجم جمله‌ی «من آماده‌ی تغییرم» را پیشنهاد می‌کند که از همین جنس است.
نقد کتاب شفای زندگی؛ کجا باید محتاط بود؟
نقد اصلی به کتاب این است که بیماری‌های جسمی را به فکر و احساس خود بیمار نسبت می‌دهد و این ادعاها پشتوانه‌ی علمی ندارند. وقتی کتاب می‌گوید هر بیماری را خودمان می‌سازیم، بیمار ممکن است علاوه بر بیماری، احساس گناه هم بکند؛ درست برخلاف هدف اعلام‌شده‌ی کتاب که رهایی از احساس گناه است.
درباره‌ی سرطان، سازمان سرطان‌پژوهی بریتانیا (Cancer Research UK) با استناد به مطالعه‌هایی روی بیش از صد هزار نفر می‌گوید شواهد قوی برای اینکه استرس مستقیماً سرطان ایجاد کند وجود ندارد؛ استرس فقط می‌تواند حفظ عادت‌های سالم را دشوارتر کند. روایت هی از درمان سرطان خودش هم هیچ سند پزشکی ندارد.
منتقدان به پیامدهای عملی این نگاه هم اشاره کرده‌اند. سارا شولمن، نویسنده و تاریخ‌نگار بحران ایدز، و پیتر فیتزجرالد، فعالی که در جلسه‌های هِی راید حضور داشت، به گزارش ویکی‌پدیا هی را به سوءاستفاده‌ی مالی از بیماران ناامید و فروش امید واهی متهم کرده‌اند. هی در مستندی درباره‌ی ایدز گفته بود ما محدود به نظر پزشکی نیستیم. بریل ساتر، استاد تاریخ دانشگاه راتگرز، هشدار داده که خطر اصلی این رویکرد وقتی است که مانع مراجعه‌ی فرد به درمان پزشکی شود.
از سوی دیگر، همه‌ی پیام کتاب بی‌پایه نیست. فراتحلیل وید و همکاران در Journal of Consulting and Clinical Psychology (۲۰۱۴) که ۵۴ گزارش پژوهشی را بررسی کرد، نشان داد مداخله‌های درمانیِ هدفمند برای بخشش، علاوه بر افزایش بخشش، افسردگی و اضطراب را کم و امید را بیشتر می‌کنند. یعنی تأکید کتاب بر بخشیدن و مهربانی با خود در حوزه‌ی سلامت روان پشتوانه دارد، به شرط اینکه از آن انتظار درمان بیماری جسمی نداشته باشیم.
کتاب شفای زندگی برای چه کسانی مناسب است؟
این کتاب برای کسی مفید است که می‌خواهد با صدای انتقادگر درونش آشنا شود و تمرین‌های ساده‌ی مهربانی با خود را امتحان کند. زبان کتاب ساده و صمیمی است و بدون پیش‌زمینه‌ی روانشناسی هم خوانده می‌شود. خوانندگانی که به ادبیات اندیشه‌ی نو علاقه دارند، کتاب را کنار قدرت ضمیر ناخودآگاه ژوزف مورفی به‌عنوان یکی از متن‌های اصلی این جریان خواهند شناخت.
اما اگر بیماری جدی دارید یا در دوره‌ی درمان هستید، بهتر است فصل‌های ۱۴ و ۱۵ را با احتیاط و فقط به‌عنوان دیدگاه نویسنده بخوانید و هیچ تصمیم درمانی را بر پایه‌ی آن‌ها نگیرید. کسانی که با افسردگی، آسیب‌های جدی کودکی یا عزت نفس بسیار پایین دست‌وپنجه نرم می‌کنند هم از همراهی یک روان‌درمانگر بیشتر سود می‌برند تا از تکرار جمله‌های تأکیدی به‌تنهایی. اگر می‌خواهید خودشناسی را با روشی منظم و قدم‌به‌قدم ادامه دهید، دوره‌ی خودشناسی ذنیران مسیر مرتبطی است.
جمع‌بندی
شفای زندگی کتابی است با دو چهره. یک چهره‌ی آن دعوتی گرم به دیدن باورهای کودکی، کنار گذاشتن بایدهای تحمیلی، بخشیدن و تأیید خود است که بسیاری از خوانندگان آن را تکان‌دهنده یافته‌اند. چهره‌ی دیگرش ادعای ساختن و درمان بیماری با فکر است که شواهد علمی از آن پشتیبانی نمی‌کنند. بهترین شیوه‌ی خواندنش این است که تمرین‌های فصل‌های ۲ تا ۹ را آزمایش کنید و فهرست بیماری‌ها را جایگزین پزشک نکنید.
منابع
- متن کتاب You Can Heal Your Life در آرشیو اینترنت
- صفحه‌ی کتاب در انتشارات هی هاوس
- مقاله‌ی Louise Hay در ویکی‌پدیای انگلیسی
- Wood, Perunovic & Lee (2009), Positive self-statements: power for some, peril for others
- Wade et al. (2014), Efficacy of psychotherapeutic interventions to promote forgiveness
- Cancer Research UK: Does stress cause cancer?
سؤالات متداول
شفای زندگی کتاب خودیاری لوییز هی است که در ۱۹۸۴ منتشر شد و می‌گوید الگوهای فکری مثل انتقاد از خود، رنجش و احساس گناه زندگی ما را شکل می‌دهند. کتاب در ۱۶ فصل با تمرین آینه، بخشش و جمله‌های تأکیدی راه تغییر این الگوها را در روابط، کار، پول و بدن نشان می‌دهد.
لوییز هی (۱۹۲۶–۲۰۱۷) نویسنده و سخنران آمریکایی و از چهره‌های جنبش اندیشه‌ی نو بود. او پس از کودکی پرآسیب، در دهه‌ی ۱۹۷۰ پرکتیشنر کلیسای علم دینی شد، در ۱۹۸۴ انتشارات هی هاوس را بنیان گذاشت و با گروه‌های هِی راید برای مبتلایان به ایدز شناخته شد.
کتاب ۱۶ فصل در چهار بخش دارد: مقدمه با فصل «آنچه باور دارم»، بخش «جلسه‌ای با لوییز» از فصل ۲ تا ۹، بخش به‌کارگیری ایده‌ها شامل روابط، کار، موفقیت، رفاه، بدن و فهرست، و در پایان فصل ۱۶ با عنوان «داستان من».
در تمرین آینه به چشم‌های خودتان در آینه نگاه می‌کنید، نامتان را می‌گویید و جمله‌ی «تو را همان‌طور که هستی دوست دارم و می‌پذیرم» را تکرار می‌کنید. هی می‌گوید این تمرین برای خیلی‌ها دشوار است و همین دشواری نشان می‌دهد رابطه با خود به توجه نیاز دارد.
فصل پانزدهم جدولی الفبایی از بیماری‌هاست که برای هر مشکل یک علت ذهنی محتمل و یک الگوی فکری تازه پیشنهاد می‌کند؛ برای نمونه آکنه به نپذیرفتن خود نسبت داده شده است. این فهرست از جزوه‌ی Heal Your Body آمده و پشتوانه‌ی پژوهشی ندارد.
نه؛ ادعای کتاب که هر بیماری را خودمان می‌سازیم و رها کردن رنجش حتی سرطان را از بین می‌برد شواهد علمی ندارد و سرطان‌پژوهی بریتانیا می‌گوید استرس مستقیماً سرطان ایجاد نمی‌کند. در مقابل، پژوهش‌ها اثر مداخله‌های بخشش بر کاهش افسردگی و اضطراب را تأیید کرده‌اند.
