باربارا مایرهوف کیست؟ «شکار پیوت»، «روزهایمان را بشماریم» و مردم‌شناسی روایی
فهرست مطالب
پاسخ کوتاه: باربارا مایرهوف (Barbara Myerhoff؛ ۱۹۳۵ تا ۱۹۸۵) طبق ویکی‌پدیا مردم‌شناس و مستندساز آمریکایی بود. او در میان هویچول‌های مکزیک درباره‌ی «شکار پیوت» پژوهش کرد، سپس با «روزهایمان را بشماریم» به مطالعه‌ی سالمندان یهودی پرداخت و از پیشگامان روش بازتابنده و روایی در مردم‌شناسی شد. او در ۴۹ سالگی درگذشت.
برای زمینه، شمنیزم و میرچا الیاده را ببینید.
باربارا مایرهوف کیست؟ زندگی و ارتباطات
پاسخ مستقیم: مردم‌شناس UCLA که هویچول‌ها و سالمندان یهودی را مطالعه کرد.
ویکی‌پدیا می‌نویسد او ۱۹۳۵ در کلیولند به دنیا آمد و در نوجوانی به لس‌آنجلس رفت. در ۱۹۵۸ لیسانس جامعه‌شناسی و در ۱۹۶۳ فوق‌لیسانس رشد انسانی از دانشگاه شیکاگو گرفت و در دوره‌ی دکترای مردم‌شناسی UCLA وارد شد؛ آنجا هیلدا کوپر، شاگرد مالینوفسکی، آموزگار محبوبش بود. او از ویکتور ترنر، لوی‌استروس، گیرتز، مری داگلاس، میرچا الیاده (ببینید میرچا الیاده)، یونگ و دیگران که درباره‌ی نظام‌های نمادین، آیین و اسطوره نوشتند تأثیر گرفت. در ۱۹۷۶ استاد تمام USC و رئیس گروه مردم‌شناسی (تا ۱۹۸۰) شد.
مسیر کار: هویچول، «روزهایمان را بشماریم» و مردم‌شناسی تصویری
پاسخ مستقیم: از آیین پیوت هویچول به زندگی سالمندان، با کتاب و فیلم.
ویکی‌پدیا می‌نویسد مایرهوف کار میدانی با هویچول‌ها را از ۱۹۶۵ شروع کرد و با همکارش پیتر فورست نخستین غیرهویچول‌هایی بود که در شکار پیوت، زیارت سالانه به سرزمین مقدس ویریکوتا، شرکت کردند. از ۱۹۷۲ با پشتوانه‌ی کمک مالی بنیاد ملی علوم به مرکز سالمندشناسی آندروس (USC) در مرکز ایزرائیل لوین در ونیز کالیفرنیا میان سالمندان یهودی کار کرد؛ حاصل آن مستند «روزهایمان را بشماریم» (۱۹۷۶، با لین لیتمن) و کتاب هم‌نام بود. او برنامه‌ی کارشناسی ارشد مردم‌شناسی تصویری را در USC بنا نهاد و از ۱۹۸۲ مطالعه‌ی جامعه‌ی یهودی منطقه‌ی فیرفکس لس‌آنجلس را شروع کرد. در ۱۹۸۴ سرطان گرفت و تمرکز پروژه را به جست‌وجوی شفای خودش با راهنمایی جامعه‌ی لوباویچ تغییر داد.
آثار اصلی
پاسخ مستقیم: «شکار پیوت» (۱۹۷۴)، «روزهایمان را بشماریم» (کتاب و فیلم) و «در زمان خودش».
طبق ویکی‌پدیا، «شکار پیوت: سفر مقدس هویچول‌ها» در ۱۹۷۴ (چاپ دانشگاه کورنل ۱۹۷۶) منتشر شد. او در این کتاب کوشید «مدل بومی» را ثبت کند، ولی تأکید کرد گزارشش «تفسیر او از تفسیر رامون» است و نه «کلام قطعی» درباره‌ی فرهنگ هویچول. کتاب «روزهایمان را بشماریم» را ویکی‌پدیا در یک جا ۱۹۷۹ و در فهرست آثار ۱۹۷۸ می‌آورد؛ نیویورک تایمز آن را در فهرست ده کتاب برتر علوم اجتماعی سال گذاشت و برنده‌ی جایزه‌ی پوشکارت شد. مایرهوف در این کتاب تحلیل اجتماعی و روایت را درآمیخت و خود را هم‌ردیف افراد مورد مطالعه به عنوان یک شخصیت نشان داد. فیلم «در زمان خودش» را با لین لیتمن شروع کرد و پیش از تکمیل آن درگذشت. ما این آثار را خودمان نخوانده یا ندیده‌ایم.
نقد و محدودیت‌ها
پاسخ مستقیم: انتخاب اطلاعات‌دهندگان محدود بود و تفسیر او از بازگشت به بهشت همه‌انسانی دانسته می‌شد.
ویکی‌پدیا می‌نویسد مایرهوف شکار پیوت را بازگشت به «حالت آغازین یگانگی» و یکی از «بازگشت‌ها به بهشت» می‌دانست؛ جستجویی «همه‌انسانی» برای وحدت میان همه‌ی موجودات. با این حال خود مطالعه عمداً محدود بود: او با یک رهبر دینی (رامون) کار کرد و همین او را از وقت‌گذاشتن با دیگر هویچول‌ها بازداشت. در «روزهایمان را بشماریم» هم گرچه از سرزندگی زنان سالمند بی‌سواد می‌گفت، اطلاعات‌دهندگان اصلی را مردان تحصیل‌کرده انتخاب کرد؛ ویکی‌پدیا می‌نویسد او معتقد بود زنان و مردان فرهنگ‌های جدا از نقش‌های اجتماعی‌شان دارند. او همچنین شرح داد سالمندان پس از انتشار با نمایش خودشان مذاکره می‌کردند؛ برخی از جا ماندن از فیلم ناراحت بودند و برخی رضایت‌نامه را بدون نام واقعی امضا نمی‌کردند، و این نمایش‌دهنده‌ی مناسبات قدرت میان مردم‌شناس و موضوعش بود.
شواهد: مرور زندگی و روایت‌گویی
پاسخ مستقیم: مداخله‌های مرور زندگی افسردگی و یکپارچگی خود را بهبود می‌دهند؛ این مرور درباره‌ی پژوهش مایرهوف نیست.
Pinquart و Forstmeier (۲۰۱۲، Aging & Mental Health) نتایج ۱۲۸ مطالعه‌ی کنترل‌شده را تجمیع کردند. بهبودهای متوسط در یکپارچگی خود (g=0٫۶۴) و افسردگی (g=0٫۵۷) و بهبودهای کوچک‌تر در معنای زندگی، آمادگی برای مرگ و سلامت روان دیده شد. در افراد افسرده (g=1٫۰۹) و مبتلایان به بیماری جسمی مزمن (g=0٫۹۴) و در «درمان مرور زندگی» (g=1٫۲۸) اثر بیشتر بود.
این مرور درباره‌ی مداخله‌های سازمان‌یافته است، نه پژوهش مردم‌نگارانه‌ی مایرهوف؛ فقط نشان می‌دهد روایت‌گویی درباره‌ی زندگی اثر روانی سنجیدنی دارد.
| پرسش | پاسخ بر پایه‌ی منابع |
|---|---|
| آیا دکترای مردم‌شناسی UCLA داشت؟ | بله؛ ۱۹۶۸ (ویکی‌پدیا) |
| آیا در شکار پیوت شرکت کرد؟ | بله؛ همراه پیتر فورست |
| آیا اسکار گرفت؟ | فیلم «روزهایمان را بشماریم» برنده‌ی اسکار مستند کوتاه شد |
| آیا تفسیرش درباره‌ی هویچول قطعی است؟ | نه؛ خودش آن را تفسیر یک تفسیر خواند |
| آیا «بازگشت به بهشت» جهان‌شمول است؟ | محل بحث؛ تفسیر او |
او را چطور بخوانیم؟
- او را «مردم‌شناس روایی و بازتابنده» بخوانید؛ آثار و جوایزش مستندند.
- تفسیر «بازگشت به بهشت» را الگوی تفسیری بدانید، نه حقیقت درباره‌ی همه‌ی انسان‌ها.
- مرور زندگی و روایت‌گویی را می‌توان با ایمنی آزمود؛ برای تمرین ساده‌ی آرام‌سازی و تمرکز از آستانه کمک بگیرید.
مردم‌شناس دیگری که در دهه‌ی ۱۹۷۰ برای مطالعه‌ی هویچول‌ها به مکزیک رفت، جوآن هالیفاکس است.
جمع‌بندی
باربارا مایرهوف مردم‌شناسی بود که آیین پیوت هویچول‌ها و زندگی سالمندان یهودی را با روشی بازتابنده و روایی مطالعه کرد و در ۴۹ سالگی درگذشت. نقش او در روش مردم‌شناسی مستند است؛ تفسیرهای جهان‌شمولش محل بحث‌اند. شواهد مرور زندگی مفیدند ولی به پژوهش خود او مربوط نیستند.
منابع
- ویکی‌پدیا؛ Barbara Myerhoff.
- Pinquart M, Forstmeier S. Effects of reminiscence interventions on psychosocial outcomes: a meta-analysis. Aging Ment Health. 2012.
طبق ویکی‌پدیا، باربارا مایرهوف (۱۶ فوریه ۱۹۳۵ تا ۷ ژانویه ۱۹۸۵) مردم‌شناس و مستندساز آمریکایی و بنیان‌گذار مرکز مردم‌شناسی تصویری در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC) بود.
طبق ویکی‌پدیا، او از ۱۹۶۵ میان هویچول‌های شمال مکزیک کار میدانی کرد و در ۱۹۶۸ دکترای مردم‌شناسی UCLA را با رساله‌ای درباره‌ی آیین هویچول گرفت. او و پیتر فورست نخستین غیرهویچول‌هایی بودند که در «شکار پیوت»، زیارت سالانه به سرزمین مقدس ویریکوتا، شرکت کردند.
طبق ویکی‌پدیا، مایرهوف آن را بازگشت به «وحدت آغازین» هویچول‌ها و یکی از «بازگشت‌های به بهشت» می‌دید و آن را جستجویی «همه‌انسانی» برای وحدت می‌دانست. ولی خودش گفت گزارش او تفسیر او از تفسیر یک رهبر دینی به نام رامون است، نه گزارش قطعی فرهنگ هویچول.
طبق ویکی‌پدیا، پژوهشی درباره‌ی سالمندان یهودی در مرکز ایزرائیل لوین در ونیز کالیفرنیا که از ۱۹۷۲ آغاز شد. فیلم آن را مایرهوف با لین لیتمن ساخت و در ۱۹۷۷ اسکار بهترین مستند کوتاه گرفت؛ کتاب آن را نیویورک تایمز در ده کتاب برتر علوم اجتماعی سال معرفی کرد.
ویکی‌پدیا یادآوری می‌کند او در «روزهایمان را بشماریم» با وجود ستایش از زنان سالمند بی‌سواد، اطلاعات‌دهندگان اصلی را مردان تحصیل‌کرده برگزید. او در گزارش هویچول هم فقط با یک رهبر دینی کار کرد و خودش محدودیت‌های این انتخاب را پذیرفت. ما نقد دیگری با منبع معتبر در دست نداریم.
بله، در مداخله‌های مرور زندگی. Pinquart و Forstmeier (۲۰۱۲) در مرور ۱۲۸ مطالعه بهبود متوسط یکپارچگی خود و افسردگی را دیدند. این مرور درباره‌ی مداخله‌های بالینی است، نه پژوهش مایرهوف.
