آیلین گرت کیست؟ مدیوم R101، بنیاد پاراسایکولوژی و آزمون‌ها

پاسخ کوتاه: آیلین جی. گرت (Eileen J. Garrett، ۱۴ مارس ۱۸۹۲ تا ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۰) مدیوم ایرلندی بود که در دهه‌ی ۱۹۳۰ در بریتانیا و آمریکا آزمایش شد و در ۱۹۵۱ بنیاد پاراسایکولوژی را تأسیس کرد. او با جلسه‌ی R101 در ۱۹۳۰ مشهور شد. اما آزمون‌های سول و دیگران در او فراتر از شانس نیافتند، و خودش هم به بقای فردی پس از مرگ باور نداشت.

اگر مقاله‌ی لئونورا پایپر را خوانده باشید، گرت را از نسل بعدی مدیوم‌های آزمایش‌شده می‌شناسید. اینجا زندگی، جلسه‌ی R101، آزمون‌ها، بنیاد و ارزیابی علمی او را می‌خوانیم.

آیلین گرت کیست؟

پاسخ مستقیم: زنی که نام تولدش امیلی جین ساویج بود، از دهه‌ی ۱۹۲۰ مدیوم ترانس شد و بعدها به‌جای «مدیوم»، خود را پژوهشگر پدیده‌ها معرفی کرد.

زندگی گرت

زندگی‌نامه‌ی ناسازگار

گرت خودش تولدش را ۱۷ مارس ۱۸۹۳ می‌گفت. ویکی‌پدیا می‌نویسد طبق سرشماری او ۱۴ مارس ۱۸۹۲ و با نام امیلی جین ساویج به‌دنیا آمد. سه خودزندگی‌نامه‌ی او در جزئیات پایه‌ی زندگی با هم تضاد دارند. او دوران کودکی در ملکی روستایی در ایرلند را شرح می‌داد؛ پژوهش‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ می‌گویند این احتمالاً ملکی بود که عمویش در آن باغبان بود. ادعای سه ازدواج و اداره‌ی قهوه‌خانه و پناهگاه سربازان زخمی هم شاهدی ندارد. او چهار فرزند داشت.

راه مدیومی

حدود ۱۹۲۰–۱۹۲۱ در جلسات اتحادیه‌ی معنوی لندن شرکت می‌کرد. شرح خود او از این دوره آشفته است. در ۱۹۳۰ مدعی شد کلمات آرتور کانن‌دویل و خدمه‌ی R101 را کانال می‌کند و این شهرتش را بالا برد. در ۱۹۳۱ انجمن پژوهش‌های روانی آمریکا او را به آمریکا دعوت کرد و تا دهه‌ی ۱۹۵۰ برای پژوهشگران در آمریکا و اروپا آزمایش داد.

بنیاد و سال‌های پایانی

او در ۱۹۵۱ بنیاد پاراسایکولوژی را تأسیس کرد. از دیگر کارهایش «Creative Age Press» و مجله‌ی Tomorrow بود. او در ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۰ پس از بیماری طولانی در نیس درگذشت.

کنترل‌ها و روش او

پاسخ مستقیم: گرت در ترانس با دو «کنترل» به نام‌های اووانی و عبدالطیف سخن می‌گفت. خودش آنها را بخشی از ناخودآگاه می‌دانست.

ماجرای R101

پاسخ مستقیم: در ۷ اکتبر ۱۹۳۰، دو روز پس از سقوط R101، اسپریچوالیست‌ها گفتند گرت با هری پرایس در آزمایشگاه ملی پژوهش‌های روانی با روح فرمانده ایروین تماس گرفت. بررسی‌های بعدی ارزشی برایش نیافتند.

میجر الیور ویلیرز، دوست چند تن از سرنشینان، در جلسه‌های بعدی ادعا کرد با ایروین و دیگر قربانیان تماس گرفته است. پرایس به نتیجه‌ی قطعی نرسید. در ۱۹۷۸ جان فولر کتابی نوشت که مدعی بود ایروین از زبان گرت سخن گفته؛ این ادعا زیر سؤال رفته است. ملوین هاریس نوشت اطلاعات جلسه‌ها «یا پیش‌پاافتاده بود یا بی‌معنی» و «اطلاعات محرمانه‌ی ادعاشده وجود ندارد»؛ او فهمید اسکریپت‌های اصلی هیچ اطلاعات محرمانه‌ای نداشتند و نویسندگانی مثل فولر آن را جعل و بد تفسیر کرده‌اند. جان بوث (شعبده‌باز) او را متقلب دانست و نوشت یادداشت‌های گرت نشان می‌دهد او ساخت R101 را دنبال می‌کرد و شاید نقشه‌ها را از فنی‌ای در فرودگاه گرفته بود. آرچی جارمن، که گزارشی ۸۰ هزار کلمه‌ای نوشت، نتیجه گرفت اطلاعات جلسه بی‌ارزش است و جنبه‌ی روانی R101 را باید «کاملاً فراموش کرد».

آزمون‌های ESP

پاسخ مستقیم: گرت در دو آزمون مهم فراتر از شانس نیامد؛ راین (۱۹۳۳) و سول (۱۹۳۷).

راین و کارت‌های زنر

در ۱۹۳۳ راین در دانشگاه دیوک آزمونی با کارت‌های زنر برگزار کرد: نمادها در پاکت بسته گذاشته می‌شد و شرکت‌کنندگان حدس می‌زدند. ویکی‌پدیا می‌نویسد گرت ضعیف عمل کرد و بعد از آزمون انتقاد کرد که کارت‌ها «انرژی محرک» ندارند و او نمی‌تواند شهود را «سفارشی» انجام دهد. روش راین بعدها نقص‌های رویه‌ای داشت.

آزمون سول

در مه ۱۹۳۷ ساموئل سول (Samuel Soal) و همکارانش او را در دانشگاه کالج لندن آزمودند. بیش از ۱۲ هزار حدس ثبت شد و گرت از شانس فراتر نرفت. سول نوشت نه‌تنها خودش، که چهار آزمایشگر آموزش‌دیده‌ی دیگر هم هیچ تأییدی برای ادعاهای راین درباره‌ی او نیافتند.

بازتکرارهای مدرن

این آزمون‌ها با پژوهش‌های امروز یکی نیستند، اما برای زمینه: ریچی و همکاران (۲۰۱۲) در PLoS One سه بازتکرار پیش‌ثبت‌شده‌ی آزمایش «پیش‌شناسی» بِم را با ۱۵۰ شرکت‌کننده انجام دادند و نتیجه‌ی معنادار نگرفتند (p=۰٫۸۳). این به گرت مربوط نیست، فقط نشان می‌دهد ادعاهای ESP هنوز بازتکرار پایداری ندارند.

کتاب‌های گرت

خودزندگی‌نامه‌های او را با احتیاط بخوانید؛ جزئیات زندگی در آنها با سرشماری و با هم متناقض است.

ارزیابی علمی

پاسخ مستقیم: دو چیز مستند است: گرت پژوهش‌های روانی را سازمان داد، و در آزمون‌های سخت‌گیرانه از شانس فراتر نرفت. جلسه‌ی R101 هم شاهد قوی برای ارتباط با ارواح نیست.

او را چطور بخوانیم؟

• نقش سازمانی او را از ادعای مدیومی جدا کنید؛ نقش سازمانی مستند است.
• کتاب‌های او را بیشتر منبع تاریخ پژوهش روانی بخوانید تا شاهد علمی.
• برای مقایسه با مدیوم‌های دیگر، ادگار کیسی را هم ببینید.
• اگر برای ارتباط با درگذشتگان به مدیوم مراجعه می‌کنید، مراقب هزینه‌ی زیاد و آسیب سوگ باشید و از مشاور هم کمک بگیرید.
• برای تمرین‌های توجه و آرامش، آستانه را هم ببینید.

برای زمینه‌ی تاریخی انجمن پژوهش‌های روانی، فردریک مایرز و برای مدیومی از نسل پیش، دیان فورچون را ببینید.

جمع‌بندی

گرت چهره‌ی اثرگذار تاریخ پژوهش روانی بود و بنیادش هنوز وجود دارد. اما ماجرای R101 و آزمون‌های ESP او شاهد محکمی برای توانایی‌های ماورایی نمی‌دهند و زندگی‌نامه‌ی خودنوشتش با اسناد نمی‌خواند. خودش هم به بقای فردی باور نداشت.

منابع

• Wikipedia؛ Eileen J. Garrett و Parapsychology Foundation.
• Ritchie SJ، Wiseman R، French CC. Failing the future: three unsuccessful attempts to replicate Bem’s “Retroactive Facilitation of Recall” effect. PLoS One. 2012.
• تصاویر: بقایای R101 پس از سقوط ۴ اکتبر ۱۹۳۰ و «Hubert Pearce with J. B. Rhine» (۱۹۳۴)، هر دو دامنه‌ی عمومی طبق ثبت ویکی‌مدیا کامنز. عکس پیرس و راین مربوط به آزمون خود هوبرت پیرس است، نه گرت. عکس آزاد روشنی از خود گرت پیدا نشد.