پیتر فرست کیست؟ «گوشت خدایان»، هویچول‌ها، پیوت و شمنیسم
فهرست مطالب
پاسخ کوتاه: پیتر ت. فرست (Peter T. Furst، ۱۹۲۲ تا ۲۰۱۵) مردم‌شناس آمریکایی بود که میان هویچول‌های مکزیک و وارائوهای ونزوئلا کار کرد و درباره‌ی نقش توهم‌زاها در دین و هنر نوشت. کتاب‌های شناخته‌شده‌ی او «گوشت خدایان» (۱۹۷۲) و «توهم‌زاها و فرهنگ» (۱۹۷۶) هستند.
برای زمینه، باربارا مایرهوف، شمنیزم و ساندرا اینگرمن را ببینید.
فرست کیست؟ زندگی و ارتباطات
پاسخ مستقیم: مردم‌شناس و استاد دانشگاه که از ۱۹۸۷ با موزه‌ی دانشگاه پنسیلوانیا همکاری داشت.
طبق صفحه‌ی خودش در Expedition (۲۰۰۴)، فرست دکترای مردم‌شناسی را ۱۹۶۶ از UCLA گرفت و تا ۱۹۷۱ معاون مرکز مطالعات آمریکای لاتین UCLA بود. آن سال استاد مردم‌شناسی و مطالعات آمریکای لاتین و رئیس گروه در دانشگاه ایالتی نیویورک در آلبانی شد. از ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۷ پژوهشگر وابسته‌ی موزه‌ی گیاه‌شناسی هاروارد بود و ۱۹۸۷ به موزه‌ی دانشگاه پنسیلوانیا پیوست؛ همچنین پژوهشگر وابسته‌ی موزه‌ی هنر و فرهنگ هندیان در سانتافه بود.
ویکی‌داده زادروز او را ۲۹ مه ۱۹۲۲ و مرگش را ۸ مارس ۲۰۱۵ در سانتافه می‌نویسد؛ کتابخانه‌ی ملی آلمان ۲۳ مه را آورده، پس فقط سال ۱۹۲۲ را قطعی می‌گیریم. مجله‌ی Anthropology News در شماره‌ی سپتامبر ۲۰۱۵ در بخش «در یادبود» به او پرداخته است. ما محتوای آن یادبود را نخوانده‌ایم و فقط وجود آن را از فهرست مجله می‌دانیم. در نوشته‌ی Expedition او خودش را نویسنده‌ی بیش از ۱۲۰ کتاب و مقاله معرفی می‌کند.
روش: کار میدانی و نمایشگاه‌ها
پاسخ مستقیم: کار میدانی میان وارائوها و هویچول‌ها، و ارائه‌ی نتایج در کتاب و نمایشگاه.
به نوشته‌ی خودش، او در ونزوئلا میان وارائوها، در مکزیک میان هویچول‌ها و در سراسر میان‌آمریکا کار کرد و بر هنر و باستان‌شناسی پیش‌کلمبی، دین و شمنیسم تمرکز داشت. ۱۹۶۴ نخستین نمایشگاه آمریکایی طلای پیش‌کلمبی و ۱۹۶۸ نخستین نمایشگاه هنر هویچول را در موزه‌ی تاریخ طبیعی شهرستان لس‌آنجلس برگزار کرد. در مقاله‌ی Expedition او به کار جوهانس ویلبرت درباره‌ی تنباکو و شمن‌های وارائو اشاره می‌کند و می‌نویسد وارائوها در آیین‌شان فقط از تنباکو استفاده می‌کنند. ما نوشته‌ی ویلبرت را بررسی نکرده‌ایم.
آثار اصلی
پاسخ مستقیم: «گوشت خدایان» (۱۹۷۲)، «توهم‌زاها و فرهنگ» (۱۹۷۶)، «قارچ‌ها: قارچ‌های روان‌گردان» (۱۹۸۶) و «رؤیاهای یک شمن هویچول» (۲۰۰۳).
«گوشت خدایان: کاربرد آیینی توهم‌زاها» ۱۹۷۲ منتشر و ۱۹۹۰ دوباره چاپ شد؛ فرست ویراستار آن بود و مقاله‌ی «برای یافتن زندگی‌مان: پیوت میان هویچول‌های مکزیک» را در آن نوشت. طبق توضیح کتاب‌شناسی، «توهم‌زاها و فرهنگ» (۱۹۷۶) این گیاهان را در آیین، دین، جادو و شفا بررسی می‌کند و بر تجربه‌ی خلسه‌ی شمنی تأکید دارد. «قارچ‌ها: قارچ‌های روان‌گردان» (۱۹۸۶) به قارچ مگس‌کش در سیبری و قارچ‌های میان‌آمریکا می‌پردازد. فهرست eHRAF مقاله‌ی «مفاهیم هویچول درباره‌ی روح» (۱۹۶۷) و چند مقاله‌ی ۱۹۹۶ از او، از جمله درباره‌ی کنراد تئودور پروس، را نشان می‌دهد. «رؤیاهای یک شمن هویچول» از انتشارات موزه‌ی پنسیلوانیا است. ما این کتاب‌ها را نخوانده‌ایم و فقط وجودشان و توضیح ناشران را دیده‌ایم.
ارزیابی: چه چیزی مستند است؟
پاسخ مستقیم: مناصب و آثار او مستند است؛ ما نقد مستقلی از نظریه‌هایش پیدا نکردیم.
مناصب دانشگاهی و فهرست آثار او از Expedition و کتاب‌شناسی‌ها برمی‌آید. ادعای محوری «توهم‌زاها و فرهنگ» ــ که خلسه‌ی شمنی در شکل‌گیری کاربرد آیینی این گیاهان نقش داشته ــ یک نظر پژوهشی است. ما درباره‌ی آن نقد داوری‌شده‌ای که بتوانیم نقل کنیم نیافتیم، پس به‌جای حدس، این کمبود را می‌نویسیم. هرچه درباره‌ی «تجربه‌ی هویچول» می‌خوانید روایت یک مردم‌شناس خارجی از باور و آیین است، نه توصیف عصبی یا بالینی.
شواهد: مصرف دینی پیوت
پاسخ مستقیم: یک مطالعه‌ی ۲۰۰۵ در ناواهوها آسیب روانی یا شناختی معناداری در مصرف‌کنندگان دینی منظم نیافت، با هشدار درباره‌ی تعمیم.
هالپرن و همکاران (۲۰۰۵، Biological Psychiatry) ۶۱ عضو ناواهوی کلیسای بومی آمریکا را با مصرف دینی منظم پیوت با ۷۹ فرد با مصرف کم مقایسه کردند. در پرسش‌نامه‌ی سلامت روان RAND و ده آزمون عصب‌روان‌شناختی تفاوت معناداری نبود و مصرف در طول عمر هم با عملکرد شناختی ارتباط نداشت. الکلی‌های سابق (۳۶ نفر) در همه‌ی مقیاس‌ها و دو آزمون شناختی ضعیف‌تر بودند. نویسندگان هشدار می‌دهند نتیجه برای مصرف‌کنندگان غیرقانونی صادق نیست.
این مطالعه درباره‌ی هویچول‌ها نیست، آیین «شکار پیوت» را ارزیابی نمی‌کند و درباره‌ی فرست هم نیست. فقط به یک پرسش عمومی پاسخ می‌دهد: آیا مصرف دینی منظم در یک جامعه‌ی خاص با آسیب شناختی همراه بوده؟ پاسخ در آن نمونه «تفاوت معناداری نبود» است. پیوت در بسیاری از کشورها غیرقانونی یا محدود است و این مقاله توصیه‌ی مصرف نیست.
| پرسش | پاسخ بر پایه‌ی منابع |
|---|---|
| آیا دکترای UCLA داشت؟ | بله؛ ۱۹۶۶ |
| آیا «گوشت خدایان» را ویراست کرد؟ | بله؛ ۱۹۷۲ |
| آیا نظر او نقد مستقل دارد؟ | نیافتیم |
| آیا مطالعه‌ی پیوت درباره‌ی هویچول‌هاست؟ | خیر؛ ناواهوها |
| آیا مصرف توصیه می‌شود؟ | خیر |
او را چطور بخوانیم؟
- او را «مردم‌شناس و ویراستار پژوهش درباره‌ی توهم‌زاها» بخوانید، نه راهنمای مصرف.
- هر چه درباره‌ی پیوت و هویچول‌ها می‌خوانید روایت یک ناظر است و قانونی بودن، خطر و تعامل دارویی را روشن نمی‌کند.
- برای تمرین‌های ساده‌ی تمرکز و آرام‌سازی بدون ماده می‌توانید آستانه را امتحان کنید؛ جایگزین درمان نیست.
جمع‌بندی
فرست پژوهشگری بود که دین و هنر هویچول‌ها و کاربرد آیینی توهم‌زاها را به خواننده‌ی انگلیسی‌زبان معرفی کرد. مناصب و آثارش مستند است، اما ما نقد مستقلی از نظریه‌هایش و متن کتاب‌هایش را بررسی نکرده‌ایم. شواهد پیوت زمینه‌ای است و ارزیابی کار او نیست.
منابع
- Furst PT. Visionary Plants and Ecstatic Shamanism. Expedition. 2004;46(1). Penn Museum (شامل معرفی نویسنده).
- Peter T. Furst (Q19357932). Wikidata.
- Furst, Peter T.. eHRAF World Cultures.
- In Memoriam. Anthropology News, September 2015.
- Flesh of the gods: the ritual use of hallucinogens. Internet Archive (فهرست).
- Hallucinogens and Culture. Google Books (فهرست).
- Halpern JH et al. Psychological and cognitive effects of long-term peyote use among Native Americans. Biol Psychiatry. 2005;58:624-631.
طبق صفحه‌ی خودش در مجله‌ی Expedition دانشگاه پنسیلوانیا و ویکی‌داده، پیتر ت. فرست (۱۹۲۲ تا ۲۰۱۵) مردم‌شناس آمریکایی بود که دکترایش را ۱۹۶۶ از UCLA گرفت، در دانشگاه ایالتی نیویورک در آلبانی استاد بود و از ۱۹۸۷ با موزه‌ی دانشگاه پنسیلوانیا همکاری داشت. او میان هویچول‌های مکزیک و وارائوهای ونزوئلا کار میدانی کرد.
«گوشت خدایان: کاربرد آیینی توهم‌زاها» مجموعه‌مقاله‌ای است که فرست ویراست کرد (۱۹۷۲؛ چاپ مجدد ۱۹۹۰). مقاله‌ی خودش در آن «برای یافتن زندگی‌مان: پیوت میان هویچول‌های مکزیک» نام دارد. ما متن کتاب را بررسی نکرده‌ایم.
طبق توضیح کتاب‌شناسی، کتاب (۱۹۷۶) کاربرد گیاهان توهم‌زا در آیین، دین، جادو و شفا را بررسی می‌کند و می‌گوید تجربه‌ی خلسه‌ی شمنی به شکل‌گیری کاربرد فرهنگی آن‌ها کمک کرده است. این ادعا یک نظر پژوهشی است، نه حکم قطعی.
نه. او پژوهشگری بود که کار میدانی و نوشتن می‌کرد. در منابعی که دیدیم اشاره‌ای به این‌که خودش شمن بوده نیست.
هالپرن و همکاران (۲۰۰۵) در مطالعه‌ای روی ۶۱ عضو کلیسای بومی آمریکا (ناواهو) با مصرف دینی منظم پیوت و ۷۹ شاهد، در آزمون‌های روانی و شناختی تفاوت معناداری نیافتند. نویسندگان هشدار می‌دهند نتیجه برای کاربران غیرقانونی صدق نمی‌کند. مطالعه درباره‌ی هویچول‌ها یا کار فرست نیست.
هر دو درباره‌ی هویچول‌ها و پیوت نوشتند. در سایت، مقاله‌ی باربارا مایرهوف درباره‌ی «شکار پیوت» او را می‌بینید. ما رابطه‌ی شخصی یا همکاری رسمی آن‌ها را بررسی نکرده‌ایم.
