سایاگی او با کین کیست؟ حسابدار کل برمه، مرکز بین‌المللی مدیتیشن و شاگرد او گوئنکا
فهرست مطالب
پاسخ کوتاه: سایاگی او با کین (Sayagyi U Ba Khin، ۱۸۹۹ تا ۱۹۷۱) طبق ویکی‌پدیا نخستین حسابدار کل اتحادیه‌ی برمه و بنیان‌گذار مرکز بین‌المللی مدیتیشن در یانگون بود. او ویپاسانا را در تبار سایا تت جی و لدی سایادو آموخت، به کارمندان و مردم آموزش داد و گوئنکا را برای تدریس مجاز کرد. با این حال شواهد ما درباره‌ی روش دقیق او محدود است و پژوهش علمی مربوط به ویپاسانا به‌طور عام است.
برای زمینه، مدیتیشن ویپاسانا و کریشنامورتی را ببینید.
او با کین کیست؟ زندگی و ارتباطات
پاسخ مستقیم: کارمند حسابداری درخشانی که در ۱۹۴۸ نخستین حسابدار کل برمه شد و ویپاسانا را آموزش داد.
ویکی‌پدیا می‌نویسد او ۶ مارس ۱۸۹۹ در یانگون و زمان استعمار بریتانیا متولد شد. در دبیرستان سنت پل با مدال طلا (رتبه‌ی نخست برمه) و بورس دانشگاهی فارغ‌التحصیل شد، ولی فشار خانواده او را به کار واداشت. نخست در روزنامه‌ای به نام «خورشید» و بعد حسابدار در دفتر حسابدار کل برمه شد. ۱۹۲۶ آزمون خدمات حسابداری دولت هند را گذراند و ۱۹۳۷، پس از جدایی برمه از هند، نخستین سرپرست ویژه‌ی دفتر شد. در ۴ ژانویه ۱۹۴۸، روز استقلال برمه، به‌عنوان نخستین حسابدار کل اتحادیه‌ی برمه منصوب شد. او در برنامه‌ریزی «شورای ششم بودایی» (۱۹۵۴ تا ۱۹۵۶) در یانگون نیز فعال بود. ۱۹۶۷ از شغل دولتی بازنشسته شد و تا مرگ زودهنگام ۱۹۷۱، در پی عوارض جراحی، در مرکز بین‌المللی مدیتیشن تدریس کرد.
تبار و روش آموزش
پاسخ مستقیم: آناپانا از سایا تت جی، شاگرد لدی سایادو؛ بعد تشویق وبو سایادو به تدریس.
طبق ویکی‌پدیا، در ژانویه ۱۹۳۷ او با کین با شاگردی از سایا تت جی ملاقات کرد. تت جی کشاورزی ثروتمند و شاگرد لدی سایادو بود و آناپانا-ساتی، شکلی از مدیتیشن منسوب به بودا، را آموزش می‌داد. او با کین با آن تمرکز خوبی تجربه کرد و ده روز مرخصی گرفت تا دوره‌ی کامل ویپاسانا را در مرکز تت جی بگذراند. در ۱۹۴۱ به‌طور اتفاقی با وبو سایادو، راهبی که بسیاری او را ارهت می‌دانستند، آشنا شد؛ او از مهارت او تحت تأثیر قرار گرفت و نخستین کسی بود که او را به تدریس تشویق کرد. در ۱۹۵۰ «انجمن ویپاسانای دفتر حسابدار کل» را برای آموزش کارمندان تأسیس کرد و در ۱۹۵۲ «مرکز بین‌المللی مدیتیشن» را دو مایل شمال پاگودای شوداگون باز کرد.
مجوز شاگردان و میراث
پاسخ مستقیم: در ۱۹۶۹ شاگردانی را مجاز کرد؛ گوئنکا ویپاسانا را به هند و جهان برد.
ویکی‌پدیا می‌نویسد او دوست داشت فن ویپاسانا که «در هند فراموش شده» بود به هند برگردد و از آنجا جهان را بپوشاند. او تلاش کرد به غرب سفر کند ولی به‌خاطر محدودیت‌های سفر هرگز موفق نشد. وقتی دید وقتش رو به پایان است، به نامه‌ی ۲۳ آوریل ۱۹۶۹ شش شاگرد خارجی را (از آمریکا، کانادا، بریتانیا و هلند) مجاز به آموزش کرد و ۲۰ ژوئن ۱۹۶۹ گوئنکا را از بمبئی. در برمه، ده نفر از «انجمن پژوهش ویپاسانا»، از جمله مادر سایامگی دو میا توین، به او کمک می‌کردند. شش مرکز بین‌المللی مدیتیشن در غرب را شاگردان برمه‌ای او (با هدایت مادر سایامگی) اداره می‌کنند و بیش از ۲۰۰ مرکز ویپاسانا به شیوه‌ی گوئنکا در جهان هست. گوئنکا پاگودای جهانی ویپاسانا را به‌عنوان ادای دین به استادش ساخت.
نقد و محدودیت‌ها
پاسخ مستقیم: منبع‌ها درباره‌ی او اندک‌اند و روش دقیق او را نمی‌توان جدا از شاگردانش سنجید.
مقاله‌ی ویکی‌پدیا درباره‌ی او کوتاه است و درباره‌ی نقدهای مستقل چیزی نمی‌آورد؛ ما هم نقد مستقلی نیافتیم. بخش بزرگی از آنچه درباره‌ی روش او می‌دانیم از طریق شاگردان و مراکزی است که خودشان تبار او را ادامه می‌دهند، پس نمی‌توانیم روش او را جدا از سنت شاگردانش بسنجیم. تاریخ‌های اقدام او به تدریس و ارتباط با وبو سایادو روایت ویکی‌پدیا از زندگی‌نامه‌ی سنتی است و ما آن را به‌طور مستقل تأیید نکرده‌ایم.
شواهد: مرور سیستماتیک ویپاسانا
پاسخ مستقیم: یک مرور ۲۰۱۰ هفت مطالعه‌ی عمدتاً ضعیف یافت؛ نتایج اولیه است.
Chiesa (۲۰۱۰، Journal of Alternative and Complementary Medicine) مطالعه‌های کنترل‌شده و مقطعی با گروه شاهد را درباره‌ی ویپاسانا تا مارس ۲۰۰۹ از پایگاه‌های MEDLINE، ISI و کاکرین جست‌وجو کرد. هفت مطالعه‌ی «عمدتاً با کیفیت پایین» یافت: سه مطالعه‌ی تصویربرداری مغز که فعال‌شدن قشر پیش‌پیشانی و کمربندی پیشین را در زمان مدیتیشن و افزایش ضخامت نواحی توجه و ماده‌ی خاکستری در اینسولا و هیپوکامپ در مدیتیشن‌کاران بلندمدت نشان می‌دادند؛ سه مطالعه‌ی بالینی در زندانیان که کاهش مصرف الکل و مواد را نشان می‌داد ولی نه علائم PTSD؛ و یک مطالعه‌ی بالینی در افراد سالم که «سازوکارهای دفاعی بالغ‌تر» را نشان می‌داد. نویسنده نتیجه گرفت نتایج اولیه‌اند و به تکرار، خودگزینشی و اثر دارونما و اثر بلندمدت نیاز دارد.
این مرور درباره‌ی ویپاسانا به‌طور عام است و مطالعه‌ها همگی درباره‌ی او با کین نیستند؛ بنابراین نمی‌توان آن را شاهدی برای روش او دانست. این مرور فقط تا مارس ۲۰۰۹ را پوشش می‌دهد و ما پژوهش‌های بعدی را بررسی نکرده‌ایم.
| پرسش | پاسخ بر پایه‌ی منابع |
|---|---|
| آیا او نخستین حسابدار کل برمه بود؟ | بله؛ ۴ ژانویه ۱۹۴۸ |
| آیا مرکز رانگون را او ساخت؟ | بله؛ ۱۹۵۲ |
| آیا گوئنکا شاگرد او بود؟ | بله؛ مجوز ۲۰ ژوئن ۱۹۶۹ |
| آیا تبار او تا بودا می‌رسد؟ | ادعای سنت؛ ما ارزیابی نکردیم |
| آیا وبو سایادو ارهت بود؟ | باور بسیاری؛ تأییدپذیر نیست |
| آیا ویپاسانا اثبات علمی دارد؟ | شواهد اولیه و عمدتاً ضعیف |
او را چطور بخوانیم؟
- او با کین را «حلقه‌ی میان لدی سایادو و مراکز امروزی ویپاسانا» بخوانید: مناصب و مرکز او مستندند.
- ارهت‌بودن وبو سایادو و انتساب تبار به بودا را باور سنتی بدانید.
- برای شواهد، به پژوهش‌های ویپاسانا به‌طور عام نگاه کنید و آن را شاهد روش او ندانید.
- اگر می‌خواهید تمرین توجه روزانه را بیازمایید، می‌توانید از آستانه کمک بگیرید.
برای شاگرد او که دوره‌ی ده‌روزه‌ی ویپاسانا را در جهان گسترش داد، گوئنکا را ببینید.
برای مقایسه با یک شیوه‌ی برمه‌ای هم‌روزگار، مقاله‌ی ماهاسی سایادو را ببینید؛ او در یانگون تمرین «یادداشت‌کردن» برآمدن و فروافتادن شکم را آموزش می‌داد.
جمع‌بندی
او با کین حسابدار کل و معلم ویپاسانایی بود که تبارش از لدی سایادو و سایا تت جی می‌آید و با مرکز رانگون و مجوز دادن به گوئنکا مراکز امروزی را ممکن کرد. زندگی و مناصب او مستند است، اما ارزیابی مستقل از روش دقیقش اندک و شواهد علمی ویپاسانا به‌طور عام اولیه است.
منابع
- ویکی‌پدیا؛ Sayagyi U Ba Khin و S. N. Goenka.
- Chiesa A. Vipassana meditation: systematic review of current evidence. J Altern Complement Med. 2010.
- تصویر شاخص: طرح گرافیکی ذنیران؛ عکس صریحاً آزاد برای استفاده نیافتیم.
طبق ویکی‌پدیا، او با کین (۶ مارس ۱۸۹۹ تا ۱۹ ژانویه ۱۹۷۱) نخستین حسابدار کل اتحادیه‌ی برمه، بنیان‌گذار مرکز بین‌المللی مدیتیشن در یانگون و از معلمان شاخص ویپاسانا در سده‌ی بیستم بود. گوئنکا از شاگردان او است.
طبق ویکی‌پدیا، در ژانویه ۱۹۳۷ با شاگردی از سایا تت جی آشنا شد؛ تت جی کشاورزی ثروتمند و شاگرد لدی سایادو بود. او با کین نزد تت جی ده‌روزه آموخت و بعد در ۱۹۴۱ وبو سایادو، راهبی که بسیاری او را ارهت می‌دانستند، او را به تدریس تشویق کرد.
گوئنکا در ۱۹۵۵ نزد او آمد و چهارده سال تمرین کرد. طبق ویکی‌پدیا، او با کین در ۲۰ ژوئن ۱۹۶۹ او را برای تدریس مجاز کرد و گوئنکا مراکز ویپاسانا را در سراسر جهان گسترش داد.
طبق ویکی‌پدیا، او تلاش کرد به غرب برود و ویپاسانا را آموزش دهد، ولی به‌خاطر محدودیت‌های سفر آن زمان موفق نشد. او پیش از مرگ شش شاگرد خارجی را (با نامه‌ی ۲۳ آوریل ۱۹۶۹) و گوئنکا را برای آموزش مجاز کرد.
نه کاملاً. مرور سیستماتیک Chiesa (۲۰۱۰) هفت مطالعه‌ی «عمدتاً با کیفیت پایین» درباره‌ی ویپاسانا یافت که شواهد اولیه‌ای از تغییر مغزی و کاهش مصرف مواد در زندانیان می‌دهند، ولی نتیجه‌ها باید با احتیاط خوانده شوند. این مرور مربوط به ویپاسانا به‌طور عام است، نه فقط به روش او با کین.
نه. منبع ما ویکی‌پدیا است که درباره‌ی آموزه‌ی دقیق او کم می‌نویسد. ما فقط آنچه آنجا آمده را نقل کرده‌ایم و آثار او را (مثل «ماهابودی ژورنال») بررسی نکرده‌ایم.
