مرکز سایکدلیک امپریال کالج لندن چیست؟ تاریخچه، پژوهش‌ها و نتایج

مرکز سایکدلیک امپریال کالج لندن (Centre for Psychedelic Research) در ۲۶ آوریل ۲۰۱۹ تأسیس شد و خود امپریال کالج آن را نخستین مرکز رسمی پژوهش سایکدلیک در جهان معرفی کرد. این مرکز در پردیس همرسمیت امپریال قرار دارد و درباره‌ی دو موضوع اصلی پژوهش می‌کند: کاربرد مواد روان‌گردان در درمان اختلال‌های روانی، و استفاده از این مواد به‌عنوان ابزاری برای فهم پایه‌های مغزی آگاهی.

نام این مرکز با چند مطالعه‌ی پرسروصدای دهه‌ی گذشته گره خورده است؛ از نخستین تصویرهای مغز تحت اثر LSD تا کارآزمایی مقایسه‌ی سیلوسایبین با یک داروی ضدافسردگی رایج. در ادامه پیشینه‌ی مرکز، پژوهشگران اصلی، مهم‌ترین یافته‌ها و محدودیت‌های آن‌ها را مرور می‌کنیم.

پیشینه‌ی مرکز سایکدلیک امپریال کالج

پیش از تأسیس رسمی مرکز، گروهی در امپریال کالج به نام «گروه پژوهش سایکدلیک» بیش از یک دهه در این زمینه کار کرده بود. بخش مهمی از این کار در چارچوب برنامه‌ی مشترک امپریال با بنیاد بکلی انجام شد که آماندا فیلدینگ و دیوید نات آن را هدایت می‌کردند.

رابین کارهارت‌هریس، روان‌داروشناس بریتانیایی، در سال ۲۰۰۸ به گروه دیوید نات در امپریال پیوست. طبق ویکی‌پدیا، او در سال ۲۰۱۴ نخستین پژوهشگری بود که پس از ۴۰ سال اثر LSD را به‌طور قانونی روی داوطلبان انسانی آزمایش کرد. این گروه در ۲۰۱۲ نتایج تصویربرداری fMRI با سیلوسایبین و در ۲۰۱۶ نخستین تصویرهای مغز تحت اثر LSD را در مجله‌ی PNAS منتشر کرد. در مطالعه‌ی ۲۰۱۲، برخلاف انتظار رایج، سیلوسایبین بیشتر با کاهش جریان خون و فعالیت در برخی مراکز اتصالی مهم مغز همراه بود.

در همان سال ۲۰۱۶ گروه نتایج یک مطالعه‌ی کوچک و بدون گروه کنترل را در لنست سایکیاتری چاپ کرد که در آن ۱۲ بیمار مبتلا به افسردگی مقاوم به درمان دو نوبت سیلوسایبین همراه با حمایت روان‌شناختی دریافت کردند و علائمشان دست‌کم تا سه هفته کاهش یافت. امپریال این مطالعه را نخستین بررسی سیلوسایبین برای افسردگی شدید می‌داند.

تأسیس مرکز در سال ۲۰۱۹

مرکز با بیش از ۳ میلیون پوند کمک پنج حامی مالی بنیان‌گذار راه‌اندازی شد و کارهارت‌هریس نخستین رئیس آن بود. طبق خبر رسمی امپریال، مرکز در فضایی مشترک میان امپریال کالج و بیمارستان‌های وابسته به آن در پردیس همرسمیت مستقر شد و هدف داشت یک کلینیک پژوهشی راه بیندازد که بتواند الگویی برای مراکز مجاز درمان سایکدلیک در آینده باشد.

کارهارت‌هریس در مراسم افتتاح، تأسیس مرکز را «نقطه‌ی عطفی برای علم سایکدلیک» و نشانه‌ی پذیرفته شدن آن در جریان اصلی علم خواند، اما در همان زمان یادآوری کرد که ممکن است چند سال طول بکشد تا درمان سایکدلیک در دسترس بیماران قرار گیرد.

در زمان تأسیس، گروه کارآزمایی تازه‌ای را آغاز کرده بود که سیلوسایبین را مستقیم با یک داروی ضدافسردگی رایج مقایسه می‌کرد، و برنامه داشت بی‌خطری و امکان‌پذیری سیلوسایبین را در بیماران مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی (آنورکسیا) نیز بررسی کند.

پژوهشگران اصلی مرکز

رابین کارهارت‌هریس بنیان‌گذار و نخستین رئیس مرکز بود و تا سال ۲۰۲۱ در این سمت ماند. او سپس به دانشگاه کالیفرنیا در سان‌فرانسیسکو (UCSF) رفت و در آنجا استاد کرسی رالف متزنر در دپارتمان عصب‌شناسی شد.

دیوید نات، استاد کرسی ادموند جی. صفرا در روان‌داروشناسی عصبی امپریال، پس از رفتن کارهارت‌هریس ریاست مرکز را بر عهده گرفت. نات چهره‌ای شناخته‌شده و بحث‌برانگیز در سیاست مواد بریتانیاست: او در ۲۰۰۹ پس از اظهار نظرهایش درباره‌ی مقایسه‌ی آسیب مواد غیرقانونی با الکل و تنباکو از ریاست شورای مشورتی سوءمصرف مواد دولت بریتانیا (ACMD) برکنار شد و سال بعد نهاد مستقل Drug Science را بنیان گذاشت.

دیوید اریتزو، روان‌پزشک و عصب‌پژوه، مدیر بالینی مرکز بود و طبق صفحه‌ی رسمی او در امپریال، اکنون مرکز را هدایت می‌کند. او در سال ۲۰۲۱ کلینیک CIPPRes را با همکاری یک تراست خدمات سلامت ملی بریتانیا (NHS) در بیمارستان سنت چارلز لندن راه‌اندازی کرد.

کارآزمایی سیلوسایبین در برابر اسیتالوپرام

شناخته‌شده‌ترین کارآزمایی مرکز، مطالعه‌ای بود که نتایجش در آوریل ۲۰۲۱ در مجله‌ی نیوانگلند جورنال آو مدیسین (NEJM) چاپ شد. در این کارآزمایی تصادفی و دوسوکور، ۵۹ بیمار مبتلا به افسردگی متوسط تا شدید یا دو نوبت سیلوسایبین همراه با حمایت روان‌شناختی گرفتند، یا شش هفته داروی ضدافسردگی اسیتالوپرام مصرف کردند.

نتیجه‌ی اصلی این بود که در شاخص اولیه‌ی افسردگی، تفاوت معنادار آماری میان دو گروه دیده نشد. برخی شاخص‌های ثانویه به سود سیلوسایبین بود، اما خود نویسندگان تأکید کردند که این مقایسه‌ها برای آزمون‌های متعدد اصلاح نشده‌اند و نمی‌توان از آن‌ها نتیجه‌ی قطعی گرفت. این مطالعه موضوع مستند «آزمایش داروی سایکدلیک» بی‌بی‌سی نیز بود.

یافته‌های این کارآزمایی نشان می‌دهد که چرا پژوهشگران امپریال، با وجود نتایج امیدوارکننده‌ی اولیه، خواستار کارآزمایی‌های بزرگ‌تر و طولانی‌تر شده‌اند. پژوهش‌های بعدی در جاهای دیگر، مانند مرکز پژوهش سایکدلیک جانز هاپکینز، نیز همین مسیر را دنبال کرده‌اند.

پژوهش‌های مغز و آگاهی

بخش دیگری از کار مرکز به استفاده از سایکدلیک‌ها برای مطالعه‌ی مغز اختصاص دارد. این گروه علاوه بر LSD و سیلوسایبین، اثر MDMA و DMT را هم با روش‌های تصویربرداری بررسی کرده است. یکی از ایده‌های نظری مشهور کارهارت‌هریس فرضیه‌ی «مغز آنتروپیک» است که می‌گوید سایکدلیک‌ها نظم و پیش‌بینی‌پذیری فعالیت مغز را موقتاً کاهش می‌دهند.

این فرضیه‌ها توجه زیادی برانگیخته‌اند، اما هنوز نظریه‌اند و پژوهشگران دیگر درباره‌ی تفسیر داده‌های تصویربرداری اختلاف نظر دارند.

پژوهشگران امپریال همچنین در سال ۲۰۲۱ مطالعه‌ای درباره‌ی میکرودوزینگ در مجله‌ی eLife منتشر کردند که طرح ویژه‌ای به نام «خودکورسازی» داشت: شرکت‌کنندگان، که خودشان پیش‌تر تصمیم به میکرودوزینگ گرفته بودند، با دستورالعملی کپسول‌های ماده یا دارونما را طوری آماده می‌کردند که ندانند در هر هفته کدام را می‌خورند. نتیجه این بود که در بیشتر شاخص‌های روانی، تفاوت معناداری میان گروه میکرودوز و دارونما دیده نشد؛ یافته‌ای که نشان می‌دهد انتظار مصرف‌کننده نقش بزرگی در بهبودهای گزارش‌شده دارد.

محدودیت‌ها و نقدها

بیشتر مطالعه‌های اولیه‌ی امپریال کوچک بودند و برخی گروه کنترل نداشتند. در کارآزمایی‌های سایکدلیک، شرکت‌کنندگان معمولاً می‌فهمند که ماده‌ی فعال گرفته‌اند یا دارونما، و همین «کورسازی» را دشوار می‌کند. انتظارهای بالای شرکت‌کنندگان و پوشش رسانه‌ای پرشور نیز ممکن است بر نتایج اثر بگذارد.

افزون بر این، کارآزمایی‌ها زیر نظر روان‌پزشک، با غربالگری دقیق و در محیط بیمارستان انجام شده‌اند و نتایج آن‌ها به مصرف بیرون از این شرایط تعمیم‌پذیر نیست. سیلوسایبین و LSD در بریتانیا جزو مواد کنترل‌شده‌اند و در ایران نیز غیرقانونی‌اند. برای آشنایی با چارچوب کلی این درمان‌ها، مقاله‌ی روان‌درمانی با کمک سایکدلیک را بخوانید.

جمع‌بندی

مرکز سایکدلیک امپریال کالج لندن نقش مهمی در بازگرداندن پژوهش روان‌گردان‌ها به دانشگاه داشته است: از نخستین تصویرهای مغز تحت اثر LSD تا نخستین کارآزمایی مقایسه‌ی سیلوسایبین با یک داروی ضدافسردگی رایج. با این حال، نتیجه‌ی اصلی همان کارآزمایی تفاوت معناداری نشان نداد و بسیاری از یافته‌های اولیه از مطالعه‌های کوچک آمده‌اند. تصویر واقع‌بینانه این است که امپریال به ساختن پایه‌ی علمی این حوزه کمک کرده، اما هنوز درمان تأییدشده‌ای از کارهای آن بیرون نیامده است.

منابع

• Imperial launches world’s first Centre for Psychedelics Research – Imperial College London (2019)
• The Centre for Psychedelic Research: What’s next for psychedelic science? – Imperial College London
• David Erritzoe – Imperial College London
• Robin Carhart-Harris – Wikipedia
• Carhart-Harris, R. L. et al. (2012). Neural correlates of the psychedelic state as determined by fMRI studies with psilocybin. PNAS
• Carhart-Harris, R. L. et al. (2016). Neural correlates of the LSD experience revealed by multimodal neuroimaging. PNAS
• Carhart-Harris, R. L. et al. (2016). Psilocybin with psychological support for treatment-resistant depression: an open-label feasibility study. The Lancet Psychiatry
• Szigeti, B. et al. (2021). Self-blinding citizen science to explore psychedelic microdosing. eLife
• Carhart-Harris, R. et al. (2021). Trial of Psilocybin versus Escitalopram for Depression. New England Journal of Medicine

سؤالات متداول