پاسخ کوتاه: ریچارد دمیل (Richard de Mille، ۱۹۲۲ تا ۲۰۰۹) روانشناس و نویسندهی آمریکایی است که با کتاب «سفر کاستاندا» (۱۹۷۶) ادعا کرد داستان دون خوان ساختگی است. او شمن یا «روشنبین» نیست؛ شناختهشدهترین منتقد کاستاندا است.
برای زمینه، زندگینامهی کارلوس کاستاندا، دون خوان ماتوس و امی والاس را ببینید.
دمیل کیست؟ زندگی و ارتباطات
پاسخ مستقیم: نویسنده و روانشناسی که از ساینتولوژی جدا شد و بعدها کاستاندا را نقد کرد.

طبق ویکیپدیا، دمیل در مونرویای کالیفرنیا به دنیا آمد؛ پدرش ویلیام سی. دمیل و مادرش لورنا مون، نویسندهی فیلمنامه، بودند. عمویش سیسیل بی. دمیل او را به فرزندی پذیرفت و تا مرگ ویلیام، که او ۳۳ ساله بود، حقیقت را به او نگفت. او ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶ در نیروی هوایی ارتش خدمت کرد، تا ۱۹۵۰ در شبکهی KTLA نویسنده و کارگردان بود و بعد دستیار ویراستاری ال. رون هابارد شد. ۱۹۵۳ در دانشگاه سکویا درس داد و «ورود به ساینتولوژی» را نوشت؛ ۱۹۵۴ از آن جدا شد و گفت «تناقضها را دوست نداشت». ۱۹۵۵ لیسانس گرفت و ۱۹۶۱ دکترای روانشناسی را از دانشگاه جنوب کالیفرنیا گرفت. بعدها روانشناس پژوهشی بود و ۱۹۹۸ زندگینامهی مادرش را نوشت.
روش: کار کتابخانهای و تطبیق منابع
پاسخ مستقیم: بررسی متنهای کاستاندا و مقایسهی آنها با منابع دیگر برای یافتن تناقض و اقتباس.

ویکیپدیا کار او را «کار کارآگاهی» مینامد که با آن مدعی بود کاستاندا شیاد و سارق ادبی است و دون خوان خیالی. منابع ما میگویند «سفر کاستاندا» نوشتههای کاستاندا را داستانی تمثیلی میدانست و اقتباس از الیاده، عرفان و فلسفه را شاهد میآورد. این روش مردمشناسی میدانی نیست، بلکه تحلیل متن و تطبیق منابع است؛ ما خودمان این تطبیقها را از نو نسنجیدهایم.
آثار اصلی
پاسخ مستقیم: «سفر کاستاندا» (۱۹۷۶) و «پروندههای دون خوان» (۱۹۸۰) مهمترین آثار او دربارهی کاستاندا هستند.

ویکیپدیا او را نویسندهی «بازیهای تخیل کودکان» (۱۹۵۵)، «مادرت را روی سقف بگذار» (۱۹۶۷؛ چاپ ۱۹۷۳ ویکینگ)، «سفر کاستاندا: قدرت و تمثیل» (۱۹۷۶) و «پروندههای دون خوان: بحثهای تازه دربارهی کاستاندا» (۱۹۸۰) میداند. دومی را ویراست کرد چون به گفتهی ویکیپدیا «افشاگریاش پیروان پرشور کاستاندا را برنگرداند». طبق فهرست ناشر و منابعی که دیدیم، این کتاب ۴۳ مقاله و ۴۷ صفحه نقلقول ادعایی مسروقه دارد. ما متن کتابها را نخواندهایم.
ارزیابی: چه چیزی مستند است؟
پاسخ مستقیم: زندگی و آثار او مستند است؛ نتیجهی «کاستاندا جعل کرد» را باید با احتیاط خواند.
سایت Science-Based Medicine (۲۰۰۹، والاس سمپسون) او را «اورژینال» مینامد و کار او را در افشای «شیادی ادبی» ستایش میکند. از سوی دیگر، منابعی که دیدیم نشان میدهند پذیرش میان مردمشناسان یکدست نبود: برخی آثار کاستاندا را پذیرفتند و برخی نه. ما این نقدها را خودمان نخواندهایم و ارزیابی نهایی را بر عهدهی خواننده میگذاریم. همانطور که او ادعا کرد که کاستاندا از منابع وام گرفته، باید توجه داشت که «اقتباس از منابع» با «ساختگی بودن همهچیز» یکی نیست.
شواهد: آنچه میتوان و نمیتوان ثابت کرد
پاسخ مستقیم: تاکنون نه «وجود دون خوان» و نه «ساختگی بودن کامل» بهطور قطعی اثبات شده است.

ما برای این موضوع کارآزمایی بالینی نداریم؛ پرسش دربارهی اسناد و منابع است. تا جایی که منابع ما نشان میدهند، مدرک مستقلی که وجود «دون خوان ماتوس» را تأیید کند ارائه نشده و دمیل با فهرست مقایسهها آن را به چالش کشید. این هنوز به معنای اثبات کامل نیست. موضوع حساسیت پزشکی هم دارد: توصیفهای کاستاندا از گیاهان توهمزا نباید راهنمای مصرف باشد. هرچه از او یا دمیل میخوانید، «ادعا» است نه «حقیقت» تا شاهد مستقل بیاید.

| پرسش | پاسخ بر پایهی منابع |
|---|---|
| آیا «سفر کاستاندا» را او نوشت؟ | بله؛ ۱۹۷۶ |
| آیا کاستاندا را شیاد میدانست؟ | بله؛ طبق ویکیپدیا |
| آیا جعل کامل ثابت شده؟ | بهطور قطعی نه |
| آیا از ساینتولوژی جدا شد؟ | بله؛ ۱۹۵۴ |
| آیا نقد مستقل روش او را خواندهایم؟ | خیر |
او را چطور بخوانیم؟
- او را «روانشناس و منتقد کاستاندا» بخوانید؛ نه شمن و نه داور نهایی.
- ادعای «جعل» را در کنار ادعای «اقتباس» ببینید و منابع هر دو را مقایسه کنید.
- برای تمرینهای سادهی تمرکز میتوانید آستانه را امتحان کنید؛ جایگزین درمان نیست.
جمعبندی
دمیل تأثیرگذارترین منتقد کاستاندا است. بیوگرافی و آثارش مستند است، اما قطعیت کامل دربارهی «جعل کاستاندا» نداریم و ما روش او را خودمان نسنجیدهایم. او شمن یا روشنبین نبود؛ فقط دربارهی آنها نوشت.
منابع
- Richard de Mille. Wikipedia.
- Sampson W. An Original: Richard de Mille, Carlos Castaneda, and Literary Quackery. Science-Based Medicine. 2009.
- The Don Juan Papers by Richard de Mille. Western American Literature (نقد کتاب).
- Carlos Castaneda. Wikipedia.
طبق ویکیپدیا، ریچارد دمیل (۱۲ فوریه ۱۹۲۲ تا ۸ آوریل ۲۰۰۹) نویسندهی آمریکایی و روانشناس دانشگاهی بود. او پسر ویلیام سی. دمیل و لورنا مون بود و سیسیل بی. دمیل او را به فرزندی پذیرفت و بزرگ کرد.
کتابی از او (۱۹۷۶) که طبق ویکیپدیا کارآگاهیاش را شرح میدهد تا نشان دهد کارلوس کاستاندا شیاد و سارق ادبی است و دون خوان خیالی است. در ۱۹۸۰ «پروندههای دون خوان» را ویراست کرد که اسنادی از دیدگاههای گوناگون دربارهی کاستاندا دارد.
نه بهطور قطعی. طبق منابعی که دیدیم، «پروندههای دون خوان» ۴۳ مقاله و ۴۷ صفحه نقلقول ادعایی مسروقه را گرد آورد و به اعتبار کاستاندا آسیب زد؛ اما ما بررسی مستقل روش او را نخواندهایم و قضاوت نهایی را به خواننده میسپاریم. مقالهی ما دربارهی دون خوان جداگانه نوشته شده است.
ویکیپدیا مینویسد او اوایل دههی ۱۹۵۰ دستیار ویراستاری ال. رون هابارد بود، ۱۹۵۳ در دانشگاه سکویا (وابستهی ساینتولوژی) درس داد و ۱۹۵۴ از ساینتولوژی بیزار و جدا شد.
طبق ویکیپدیا: «ورود به ساینتولوژی» (۱۹۵۳)، «بازیهای تخیل کودکان» (۱۹۵۵)، «مادرت را روی سقف بگذار» (۱۹۶۷)، «سفر کاستاندا» (۱۹۷۶)، «پروندههای دون خوان» (۱۹۸۰) و زندگینامهی مادرش «مادر پنهان من: لورنا مون» (۱۹۹۸).
نه. او روانشناس و منتقد ادبی-تحقیقی بود؛ از شمنیسم در این مقاله فقط بهعنوان زمینهی نقد کاستاندا یاد میشود.
روی ستاره بزن تا امتیازت را ثبت کنی!
میانگین امتیاز 0 / 5. امتیاز: 0
هنوز امتیازی ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

