مراکز مراقبه بین‌المللی سنت او با کین (IMC) چیست؟ تاریخچه، مادر سایاماگی و شیوه تمرین
فهرست مطالب
مراکز مراقبه‌ی بین‌المللی سنت او با کین (International Meditation Centre یا IMC) شبکه‌ای از مراکز مدیتیشن ویپاسانا در سنت بودایی تراوادا است. نخستین مرکز را سایاگی او با کین، نخستین حسابدار کل اتحادیه‌ی برمه، در ۱۹۵۲ در رانگون گشود و پس از مرگ او، شاگرد ارشدش دا میا توین، معروف به «مادر سایاماگی»، این سنت را به غرب برد.
نام او با کین بیشتر از راه شاگرد دیگرش، س. ن. گوئنکا، شناخته شده است؛ اما مراکز IMC شاخه‌ای جداگانه از همین سنت‌اند. در ادامه زندگی او با کین، تاریخچه‌ی IMC، نقش مادر سایاماگی، شیوه‌ی تمرین در این مراکز، تفاوتشان با شاخه‌های دیگر و نکته‌های ایمنی دوره‌های فشرده را مرور می‌کنیم.
سایاگی او با کین؛ حسابدار و استاد مراقبه
او با کین در ۶ مارس ۱۸۹۹ در رانگون، در دوران حکومت بریتانیا بر برمه، به دنیا آمد. با آن‌که در امتحان پایان دبیرستان رتبه‌ی نخست برمه را گرفت و بورس دانشگاه به دست آورد، فشار خانواده او را واداشت تحصیل را رها کند و کار کند. او کارمند دفتر حسابداری کل برمه شد، در ۱۹۲۶ امتحان خدمات حسابداری را گذراند و در ۴ ژانویه‌ی ۱۹۴۸، روز استقلال برمه، به نخستین حسابدار کل اتحادیه‌ی برمه منصوب شد.
در ژانویه‌ی ۱۹۳۷ او با کین با شاگرد سایا تت‌جی آشنا شد؛ کشاورز ثروتمندی که خود شاگرد راهب نامدار لدی سایادا بود. او با کین با تمرین آناپانا تمرکز خوبی را تجربه کرد و با ده روز مرخصی در دوره‌ی کامل ویپاسانای تت‌جی شرکت کرد. در ۱۹۴۱ در سفری کاری با راهب وبو سایادا آشنا شد که مهارتش را ستود و نخستین کسی بود که او را به آموزش تشویق کرد.
تأسیس مرکز مراقبه بین‌المللی رانگون
در ۱۹۵۰ دولت برمه به ادارات اجازه داد انجمن‌های بودایی تشکیل دهند و او با کین رئیس «انجمن ویپاسانای اداره‌ی حسابداری کل» شد و برای کارمندان دوره‌های ده‌روزه‌ی مدیتیشن برگزار کرد. با افزایش شمار شرکت‌کنندگان، در ۱۹۵۲ مرکز مراقبه‌ی بین‌المللی در رانگون، حدود سه کیلومتر شمال پاگودای شوداگون، گشوده شد. او با کین همچنین در برنامه‌ریزی ششمین شورای بودایی (۱۹۵۴–۱۹۵۶) در رانگون نقش داشت.
هدف او طراحی دوره‌ای بود که به خانه‌دارانِ پرمشغله، در فرصت کوتاه آزادشان، طعم آموزه‌ی بودا را بچشاند. به گزارش ویکی‌پدیا، در دهه‌ی نخست چهره‌های سرشناسی در IMC دوره گذراندند؛ از جمله نخستین رئیس‌جمهور برمه، معاون نخست‌وزیر، هیوستون اسمیت استاد فلسفه‌ی MIT و پادمانابه جینی استاد مطالعات بودایی برکلی. او با کین در ۱۹۶۷ بازنشسته شد و تا مرگش در ۱۹ ژانویه‌ی ۱۹۷۱ در IMC آموزش داد.
شاگردان غربی و شاخه‌های سنت او با کین
محدودیت‌های سفر دولت برمه مانع شد او با کین به دعوت‌هایی از هند، آمریکا، هلند، آلمان، انگلستان و کانادا پاسخ دهد. او در نامه‌ای به تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۶۹ چند شاگرد خارجی را برای آموزش ویپاسانا در کشورهایشان مجاز کرد؛ از جمله لئون رایت و رابرت هوور در آمریکا، روث دنیسون (برای آموزش زنان)، جان کولمن در بریتانیا و فردی در هلند. س. ن. گوئنکا جداگانه در ژوئن ۱۹۶۹ مجوز گرفت.
از همین‌جا سنت او با کین در چند شاخه ادامه یافت. گوئنکا شبکه‌ای جهانی با بیش از دویست مرکز و دوره‌ی ده‌روزه‌ی یکسان ساخت. شاخه‌ی برمه‌ای که مستقیم از IMC رانگون برخاست، با هدایت مادر سایاماگی و همسرش او چیت تین ادامه یافت و مراکز IMC را در غرب پایه گذاشت.
مادر سایاماگی و گسترش IMC در غرب
دا میا توین (۱۹۲۵–۲۰۱۷) در مولمین برمه به دنیا آمد و از راه همسرش او چیت تین، که به اداره‌ی حسابداری کل منتقل شده بود، با او با کین آشنا شد. او نخستین دوره‌اش را در ۱۹۵۳ در IMC گذراند و چنان سریع پیش رفت که شاگرد ارشد و هم‌آموزگار او با کین شد. به گزارش ویکی‌پدیا، نخستین رئیس‌جمهور برمه او را «سایاما» یعنی «بانوی آموزگار» خواند و این لقب ماندگار شد.
پس از مرگ او با کین، مادر سایاماگی مسئولیت مرکز رانگون را پذیرفت و در اکتبر ۱۹۷۸ همراه همسرش برمه را ترک کرد تا آرزوی استادش برای آموزش در غرب را برآورد. امروز افزون بر IMC رانگون، پنج مرکز دیگر در بریتانیا، غرب استرالیا، مریلند آمریکا، نیو ساوت ولز استرالیا و کارینتیای اتریش فعال‌اند و گروه‌های محلی نیز در کشورهای دیگر تمرین می‌کنند. دولت برمه در ۱۹۹۴ بالاترین عنوان مذهبی قابل اعطا به یک فرد غیرروحانی را به او داد.
شیوه تمرین در مراکز IMC
دوره‌های IMC بر پایه‌ی «راه هشتگانه‌ی شریف» و سه آموزش اخلاق (شیلا)، تمرکز (سمادهی) و خرد (پنیا) سامان یافته‌اند. شرکت‌کنندگان دست‌کم پنج اصل اخلاقی را رعایت می‌کنند. تمرین نخست «آناپانا» یا آگاهی از تنفس است: توجه بر نقطه‌ای در پایه‌ی بینی که نفس با آن تماس می‌یابد متمرکز می‌شود تا ذهن آرام و یک‌جا شود.
پس از آن، تمرین ویپاسانا آغاز می‌شود: توجه به درون بدن و ذهن برده می‌شود تا ناپایداری (انیچا)، رنج یا نارضایتمندی (دوکها) و بی‌خودی (اناتا) در تجربه‌ی مستقیم دیده شوند. به گزارش ویکی‌پدیا، این تمرین فرایندی تدریجی از پالایش ذهن است که باید واکنش‌هایی مانند آز و خشم را کاهش دهد. شیوه‌ی آموزش در IMC بر رابطه‌ی مستقیم شاگرد با آموزگار تأکید دارد.
تفاوت IMC با مراکز گوئنکا و IMS
مراکز IMC و مراکز ویپاسانای گوئنکا ریشه‌ی مشترک دارند و هر دو با آناپانا آغاز می‌کنند و به ویپاسانا می‌رسند؛ اما از نظر سازمانی مستقل‌اند. شبکه‌ی گوئنکا بسیار بزرگ‌تر است و آموزش در آن از راه نوارهای ضبط‌شده‌ی گوئنکا و دستیاران آموزگار انجام می‌شود، در حالی که IMC شبکه‌ای کوچک با تأکید بر پیوند با مرکز رانگون و آموزگاران مجاز این شاخه است.
انجمن مدیتیشن بینش (IMS) در آمریکا نیز ویپاسانا آموزش می‌دهد، اما بیشتر از روش ماهاسی سایادا و سنت جنگلی تایلند اثر پذیرفته و آموزگارانی با رویکردهای گوناگون دارد. نام «سنت او با کین» روی چند شاخه به کار می‌رود؛ بنابراین بهتر است وابستگی و آموزگاران هر مرکز را جداگانه بررسی کنید.
ایمنی در دوره‌های فشرده ویپاسانا
دوره‌های ده‌روزه‌ی ویپاسانا ساعت‌های طولانی نشستن در سکوت دارند و برای بیشتر افراد تجربه‌ای ارزشمند و بی‌خطرند. با این حال پژوهش لیندال و همکاران (PLoS One، ۲۰۱۷) با مصاحبه با تمرین‌کنندگان بودایی غربی و آموزگاران سنت‌های گوناگون، ۵۹ نوع تجربه‌ی مرتبط با مدیتیشن را دسته‌بندی کرد که از بسیار مثبت تا بسیار منفی متغیر بودند؛ برخی از آن‌ها، مانند اضطراب، ترس، بی‌خوابی یا احساس جدایی از خود، با پریشانی و افت کارکرد همراه بودند. کسانی که سابقه‌ی روان‌پریشی، اختلال دوقطبی، افسردگی شدید یا آسیب روانی دارند بهتر است پیش از ثبت‌نام با روان‌پزشک یا روان‌درمانگر مشورت کنند و این سابقه را در فرم ثبت‌نام صادقانه بنویسند.
جمع‌بندی
مراکز مراقبه‌ی بین‌المللی (IMC) میراث سایاگی او با کین‌اند؛ حسابدار کل برمه که ویپاسانا را از سنت لدی سایادا و سایا تت‌جی آموخت و در ۱۹۵۲ نخستین مرکز را در رانگون گشود. پس از او، مادر سایاماگی و همسرش این شاخه را از ۱۹۷۸ به غرب بردند و امروز شش مرکز در آسیا، اروپا، آمریکا و استرالیا فعال‌اند. IMC با آناپانا و ویپاسانا در چارچوب اخلاق، تمرکز و خرد آموزش می‌دهد و با وجود ریشه‌ی مشترک، از شبکه‌ی گوئنکا مستقل است. برای کسی که شرایط روانی ویژه‌ای دارد، مشورت پیش از دوره‌ی فشرده ضروری است.
منابع
- U Ba Khin – Wikipedia
- International Meditation Centre – Wikipedia
- Mother Sayamagyi – Wikipedia
- International Meditation Centres – Sayagyi U Ba Khin Tradition
- Lindahl JR, et al. The varieties of contemplative experience: A mixed-methods study of meditation-related challenges in Western Buddhists. PLoS One, 2017
سؤالات متداول
شبکه‌ای از مراکز ویپاسانای تراوادا در سنت سایاگی او با کین که نخستین آن در ۱۹۵۲ در رانگون گشوده شد و امروز شش مرکز در آسیا، اروپا، آمریکا و استرالیا دارد.
نخستین حسابدار کل اتحادیه‌ی برمه (۱۸۹۹–۱۹۷۱) که ویپاسانا را نزد سایا تت‌جی، شاگرد سنت لدی سایادا، آموخت و مرکز مراقبه‌ی بین‌المللی رانگون را بنیان گذاشت.
دا میا توین (۱۹۲۵–۲۰۱۷)، شاگرد ارشد و هم‌آموزگار او با کین که پس از مرگ او مرکز رانگون را اداره کرد و از ۱۹۷۸ مراکز IMC را در غرب بنیان گذاشت.
هر دو از سنت او با کین‌اند و با آناپانا و ویپاسانا آموزش می‌دهند، اما سازمان جداگانه دارند؛ شبکه‌ی گوئنکا بسیار بزرگ‌تر است و از نوارهای ضبط‌شده استفاده می‌کند.
رعایت دست‌کم پنج اصل اخلاقی، آناپانا یا تمرکز بر تنفس در پایه‌ی بینی، و سپس ویپاسانا برای دیدن ناپایداری، رنج و بی‌خودی در تجربه‌ی بدن و ذهن.
برای بیشتر افراد بی‌خطر است، اما پژوهش‌ها تجربه‌های دشواری را گزارش کرده‌اند؛ افراد دارای سابقه‌ی روان‌پریشی، اختلال دوقطبی یا افسردگی شدید باید پیش از آن با متخصص مشورت کنند.
